|
Verslag
bezoek aan Berlijn Vertrek donderdag 18 mei 2006 om 10.00 uur. Tegen half een maken we
een stop bij Raststatte Rhynehr. Een enorm parkeerterrein net achter
een Esso benzinestation. Een ruime keuze in warm en koud eten en drinken,
een winkeltje, terras, toiletten met van die metropoortjes. Als je echter
je bonnetje t.w.v. 50 cent meeneemt naar het restaurant of de bar, krijg
je de 50 cent vergoed. Het buffet ziet er allemaal verzorgd, proper
en ruim gesorteerd uit. Van Nico heeft Hans navigatie Duitsland geleend gekregen. Uiteraard
erg handig en fijn. De grap is wel dat je bij echte verkeersknooppunten
waar veel op- en afritten zijn, je wel eens vergist en de navigatie
dan net niet toereikend is. De kabel die de batterij opgeladen moet
houden, past waarschijnlijk niet helemaal goed in de sigarettenaansteker
want hij laadt niet op. Daarom de navigatie een paar uur uitgezet en
we gaan nog steeds goed. Dat is niet zo moeilijk, want we moeten zo'n
400 km rechtdoor. Uiteraard was ons allebei al opgevallen dat er een Grieks restaurant naast het hotel zit. We constateren het, lopen er voorbij om verder te kijken en even de omgeving te verkennen. Het hotel heet parkhotel en ligt dan ook aan een parkje dat weer tegen een riviertje aanligt. Na de brug gaat het park over in een enorm grote begraafplaats, helemaal in het groen. We lopen nog even door en zien twee Italiaanse eettentjes. Het woord steak is zeer aanlokkelijk, maar na kort overleg besluiten we toch de Griekse keuken te kiezen. Restaurant Argo ziet er heel oud en niet uitnodigend uit qua verlichting. De volgende dag zien we dat ze de buitenverlichting niet aanhadden. We stuiteren toch naar binnen en gaan, gezien de lage buitentemperatuur, niet overdekt buiten zitten maar lekker naar binnen. Het personeel lijkt Grieks en moeke gaat de keuken in, een goed teken. We gaan voor een soort mixed grill plate met boerensalade. Het smaakt allemaal goed en Hans is helemaal tevreden met z'n Mythos bier en de witte wijn is ook erg zoet en soepel. Morgen gaat de wekker voor een werkdag voor Hans, dus hop, terug naar het hotel. Vrijdagmorgen gaan we wel gebruik maken van het ontbijtbuffet in het
hotel. Je wordt niet ontvangen, dus het is even zoeken naar het enige
vrije tafeltje waar voor twee gedekt is tussen de 70 andere gasten die
zitten te eten. Het buffet is fenomenaal. Veel, groot, ruime keuze.
Verschillende soorten brood en broodjes, vruchtensappen en mixjes, yoghurt,
fruit, beleg te over, warme zaken als omelet, bacon e.d. Tegen het einde
van ons ontbijt hebben we eindelijk een van de twee dames te pakken
die koffie komt brengen. Ook weer zo typisch vind ik. Van afstand roept
ze koffie? als ik gebaar en ze zet een pot onder de palm. Geen goedemorgen
of netjes op tafel zetten of aankijken. Dat kan toch niet alleen aan
het feit liggen dat het geen familiehotel is? Afijn, de bus in en naar
het werkadres van Hans. Zo'n tien minuutjes door de stad, 1x rechts,
2x links dus vrij makkelijk. Dan onder een poortje door naar een tweede
hofje. De bus past alleen met ingeklapte spiegels langs de muren. En
net als in Backnang niet op de begane grond, alleen hier is geen lift
en nu moeten er banden van 2.84 en 1.42 m naar boven en de banden zijn
niet van luciferhout. Hans kan zich voorlopig wel vermaken met drie
grote biljarts waarvan de banden vervangen moeten worden en lakens vervangen.
Ik help nog even wat schroeven los te maken, maar dit wordt door de
aanwezige mannen niet als goed voorbeeld gezien. Omdraaien van frames
omdat Hans het vraagt wordt wel gedaan, maar meehelpen met bijv. nietjes
uithalen, wat menig kastelein of uitbater wel doet, is hier minder belangrijk
dan computeren of slapen (!). Ik ga naar winkels op zoek en ik zal Hans
tegen half twee ophalen voor een lunchpauze. Via een lange straat met gebouwen van zo'n 4 verdiepingen hoog met daaronder winkeltjes (zie fotoalbum), met voornamelijk antiek en afgedankte huisraad (ik denk meer van het laaste dan het eerste) en belcafe's. Veel niet origineel Duitsers valt mij op. Ik bereik Hermannplatz met een megagrote Karstadt. Dit is een soort V&D in het kwadraat. Ik scoor kleding en schoenen, alles abgepreist, en een inside gids voor Berlijn. Ik ontdek daarin welk restaurant door de Grieken in Berlijn als beste wordt geacht en waar latin dansclubs zitten. Die markeer ik op de kaart en hobbel terug naar Hans. Het eerste biljart is klaar en wordt bekeken en getest door een aantal mannen dat al aan het spelen is. Ja, het speelt nu veel beter. Gelukkig hebben ze allemaal verstand van de techniek dus Hans kan altijd advies vragen. Wij gaan even lunchen en eten een heerlijke boterham eiersalade bij
de benedenbuurvrouw. Thee en koffie erbij en we zijn voor 6 Euro klaar.
In totaal, twee personen. Het ontbijt in het hotel is dus 11 Euro per
persoon ter vergelijking. In een van de vele internet- c.q. belcafes aan de Urbanstrasse tussen 20 jonge Turkse mannen die staan te praten, ga ik een uurtje internetten. Ik kijk of ik Isabel nog kan vinden met haar glasgalerie, maar helaas. Verder hadden wij een discussie over hoe lang de muur nou om zou zijn. Het blijkt november 1989 te zijn. Toch al weer veel langer dan ik dacht. Even de mailboxen op urgentie gescand en gekeken wat er bij de Imax 3D draait. Voor zover er nog films draaien tegenwoordig. Maar ja, de uitdrukking: even kijken welke films ze projecteren' is nog niet zo in zwang. Het lijkt mij wel iets, ik heb al een paar Imax theaters bezocht, Den Haag, Rotterdam, Sydney, maar daar wel grootbeeldfilms gezien, maar nog geen 3D. Ik ben zeer benieuwd wat Hans ervan gaat vinden. Dan nog even het weerbericht opgezocht en er wordt onweer en regen voorspeld, jekkie bah. Ik ga eens kijken hoe het ventje het maakt. Inmiddels wordt ter plaatse
flink gebiljard en is Hans net klaar met de laatste tafel. Als we de
oude banden en materiaalkisten naar beneden gaan brengen, is er een
man zo vriendelijk te vragen of hij kan helpen. Dit blijkt de eigenlijke
uitbater te zijn die pas een paar minuten binnen is. Of we het leuk
vinden met een paar man te gaan eten. Nou, Hans wil toch liever even
naar het hotel, even uitdeuken en opfrissen. Dan wordt nog een poging
gedaan of hij zondag nog twee lakens wil vervangen van andere biljarts.
Tsja, het lijkt Hans natuurlijk fantastisch zo voor een lange terugreis
van zo'n 7 uur met een bus om nog even de handjes te laten wapperen,
het is niet voor niets zijn hobby, maar nee, zijn vriendin zal dat wel
niet goed vinden. Dort trapfen wir nicht ein, Uli! Zaterdag begint bewolkt. We besluiten met de metro de stad in te gaan
en komen dan, hoe handig, langs La Serra. Daar nemen we ontbijt en zijn
met z'n tweeen voor 7 Euro klaar. Het weer is niet verbeterd, het is
flink bewolkt en er staan harde rukwinden. We duiken de metro in en
kunnen uit een automaat, dagkaarten halen. Het is even uitzoeken hoe
het zit met de zones, maar in feite werken alle metro's wereldwijd hetzelfde.
Een kwartier later staan we, incl. overstappen, bij station Zoologischer
Garten en lopen met de meute mee en ons gevoel achterna, in willekeurig
volgorde. We zien de Gedächtniskirche en leuke winkeltjes nabij
de Kurfürstendam en -Strasse, hoewel dat niet lang duurt, want
we besluiten via het groen te gaan en niet langs drukke straten. We
laten de Zoo dan ook links liggen en lopen via de wijk waar vele ambassades
staan (Budapester Strasse) naar het groen. Uitgestrekte parken en bossen
genaamd Tiergarten liggen middenin de stad. We ontwijken tijdig de joggers
en wandelaars en komen uit bij het beeld genaamd Siegessäule. Er
doemt een lange allee op die richting Brandenburger Tor gaat. Deze kun
je helemaal aflopen of je pakt een fietstaxi. Wij steken de weg echter
over en gaan via de parken verder. We komen langs het theater, het carillion,
de tipi en gaan richting Reichstag. We zien veel nieuwbouw en zien veel
bedrijvigheid bij het stadion. Stadion? Ja, voor de Reichstag is een
dikke laag teer neergelegd en wordt een stadion gebouwd voor de Wereldkampioenschappen
voetbal. Bij windkracht 5 or iets, flinke rukwinden, worden dakplaten
geplaatst. Dat zal niet meevallen. Er wordt een glazen bouwwerk neergezet.
De Reichstag is nog net te vinden achter deze bouwwerken en bouwketen
en hekken. We lopen door naar de Brandenburger Tor. Dit is dé
teleurstelling van dit weekend. Misschien hebben we allebei teveel het
idee van Parijs in het hoofd, maar het kan ons niet bekoren dat de Tor
compleet ingebouwd is tussen nieuwbouw, een soort metalen voetbal, een
mega auto als reklame. We staan ons te verbazen. Tussen hekken en bouwketen
door komen we langs het holocaust monument. De flats eromheen doen ons
denken aan de Bijlmer. We besluiten een pauze te nemen op een terrasje.
Het weer zit niet mee en de serveerster, broodjes en prijzen stemmen
ons niet vrolijker. Binnen zie ik later dat er een fantastische keuze
aan taart en gebak is. Na even heerlijk opwarmen en omkleden in het hotel, was het plan met de metro naar de Griek te gaan en Havana, een latin tent met 3 verdiepingen: salsa, merengue/bachata en moderne latin music. Ze liggen op loopafstand van elkaar, o toeval. In het boekje Berlin voor Berliners dat ik in de Karstadt gekocht had, begrijp ik dat het beste Grieks restaurant van Berlijn volgens de 'Duitse' Grieken, Ousies is. Het regent buiten echter pijpestelen. Als we naar de metro zouden willen rennen, die hiervoor net te ver is, zullen we doorweekt zijn. We wachten nog even of het opklaart, maar als dat niet gebeurt, besluiten we een taxi te nemen. In het hotel wordt op een knopje gedrukt en beloofd dat de taxi er in 5 minuten zal zijn. Sterker nog, in 3 minuten is hij er. Een best spraakzame taxichauffeur brengt ons naar het restaurant. Een ritje van 15 minuten kost zo'n 15 Euro. We moeten twee keer kijken om er zeker van te zijn dat het een restaurant is, valt niet echt op. We gaan naar binnen en de Griekse sfeer zoals we die gewend zijn, omarmt ons. De place is packed, we worden even in de wacht gezet en krijgen een stevig glas ouzo in ons handen. We kunnen natuurlijk niet de paspoorten lezen, maar we hebben het idee dat er veel Grieken zitten. Hele families zitten gezellig en heerlijk te eten zo te zien. Er komen nog mensen na ons binnen gekomen en ook die moeten even wachten. Na zo'n 10 minuten kunnen we aan tafel. We gaan voor, alweer, de mixed vleesschotel van het huis en we eten overheerlijk en meeeeeer dan genoeg. Toch wel extra fijn dat geen van tweeën op de drank hoeft te bezuinigen. Kortom, ik heb een karafje witte op en Hans smult weer van de Mythos. Na een paar uur genieten zijn we zeer voldaan en besluiten met de metro terug te gaan en de Havana even te laten voor wat hij is. De volgende morgen is het vrij makkelijk qua route om de stad uit te komen en we laten Berlijn met weinig hartzeer achter ons. In een kleine 7 uur inclusief minipauzes, zijn we terug in Eindhoven. Misschien gaan we nog eens, met hopelijk mooier weer, naar Berlijn. Maar het staat niet bovenaan de "places-to-go-back-to-list"…. Tot zover onze versie. Belevenissen van anderen bieden geen garantie voor jouw beleving, zij nog ten overvloede vermeld. Marjon & Hans
|
|
|