Reisverslag van 9 oktober tot 18 oktober 2006
(deel 1)

Na maanden voorbereiding met de onvermijdelijke eindsprint in de laatste weken, komt maandag 9 oktober om 14.15 uur de taxi voorrijden. We zijn veel te vroeg op station Eindhoven en nemen eerst maar even pauze dan. Een koffie tot de trein van 14:57 er is. In een uur en 22 minuten staan we op Schiphol, zonder overstappen. Makkelijk, snel en voor 35 Euro met 2 personen.

Dan is het inchecken voor het eerste stukje naar London. 19:05 vertrek, aankomst 20:15 omdat er geen parkeerplaats is voor het vliegtuig. Het luchtverkeer in Europa ondervindt hinder van het slechte weer, wordt ons verteld. Wel vaak dat het rond Heathrow stagneert, valt mij op. We staan dus een kwartier op de landingsbaan in de wacht. We hebben zo'n 2 uur op Heathrow, dus wil je wel iets drinken. We pinnen wat Engelse ponden, die op 1,60 Euro staat. Een halve liter bier kost 4 pond en een Baileys 2,80. Om 22:05 zouden we weer verder moeten vliegen, maar dat wordt vertrek 23:00 uur. Het eten is vreselijk pittig. Lekker, maar vrij gewaagd als vliegtuigmaaltijd vinden wij. We hebben ons eigen lcd-scherm en keuze uit radio, tv, cd's, spelletjes en films, maar het systeem werkt niet goed en hapert vaak. Gelukkig kunnen we allebei zo'n 7 uur 'verslapen' en dat is heel prettig op een reis van 12 uur vliegen. Op Singapore hebben we een uurtje. We lopen wat door de terminal, zien dat de prijzen niets schelen met die in Nederland en kijken even naar de mailtjes. Dan is het 6,5 uur vliegen naar Melbourne. Ze hebben het entertainment systeem inmiddels verbeterd. In Melbourne hebben we zo'n 2 uur en dan is het nog 3 uur naar Cairns. Van het tijdsverschil snappen we niets, het is hier geen 12 uur later, wat ik dacht, maar 8. Hans laat zijn mobiele op Nederlandse tijd staan en de horloges hebben we op Ozzie tijd gezet.

Op het vliegveld staat van zo'n 45 hotels en hostels een advertentie met nummer erop. Met een gratis telefoontje kunnen we aangeven dat we er zijn en we worden 10 minuten later opgepikt. Denken we. Het shuttle busje vergeet af te slaan en komt na een lange rit over een groot parkeerterrein, nogmaals langs. Dit keer slaat ze wel af en kunnen wij mee. We worden afgezet bij ons resort, de Cairns Colonial Club. Een enorm complex waar volgens de kruier zo'n 350 units zijn en op hoogtijdagen 1000 man kan rondlopen. Het ligt op zoveel are grond vol regenwoud, dus je ziet af en toe een complexje met zo'n 20 kamers en dan weer tuin. We installeren ons een beetje en gaan dan het resort verkennen. Er is een kapper, beautysalon, massagesalon, winkel, tourregelbureau, wasserette, kinderspeelplaats, twee grote restaurants waarvan 1 sjieke. We tellen drie zwembaden, leuk aangelegd met bubbelbaden en watervalletjes ook. Met bars in en naast de pool. Kortom: een heel complex gelegen in enorme tuinen.

Met de shuttleverbinding van het resort de stad in die elk uur gaat, komen we in het centrum van Cairns uit. Eerst de Woolworths in, een combinatie van supermarkt en V&D. Ik wist het natuurlijk nog wel, maar het was toch weer verrassend en heerlijk te zien hoeveel keuze er is. De broden en broodjes, hartig en zoete versies, taartjes en gebak, heel verleidelijk. De keuze in kaas, vlees, water, alles. En daar liggen de Timtams, dat is ook zo. Daar gaan we vast veel van smullen in de camper. Wat ons verbaast is de keuze in geneesmiddelen en aspirine e.d. Voor het grijpen en voor weinig. De vitrine met vis: hetzelfde verhaal: veel keuze, ziet er goed uit. Afijn, genoeg gezien, weer naar buiten en we gaan uiteindelijke de hele dag zwalkshoppen met regelmatig een pauze en terrasje. We zien de oceaan en pelikanen en jaribu's aan het werk. We eten lekker en wat helemaal tien punten is, is de Iced Coffee: lekker mokkasmaak koffie, zoet genoeg, met slagroom en twee bollen ijs erin, heerlijk.
Het kijken naar mensen in alle soorten, maten en kleuren is altijd weer een mooi tijdverdrijf en vooral voor Hans ook, de auto's die er zijn.

Helaas blijkt dat we ook hier het gevoel houden dat we vreselijk genept zijn met de Euro. Als je de prijzen van kleding en schoenen, die ik had onthouden als zo'n 40% lager dan in Nederland toen, omrekent en 1 Euro als 1 gulden ziet, klopt dat. Maar als je de Euro terugrekent zoals het is opgelegd, met 2,2, klopt er niets van. Ook fotografisch materiaal is niet goedkoper of mobiele telefoniespul. De iced coffee bijv. kost 3,50 AUD, zo'n 2,10 Euro. We zien schoenen in een sjieke winkel van 325 AUD (195 Euro) en bij een soort Schoenenreus voor 40 AUD (24 Euro). Een mooi overhemd voor Hans is zo'n 90 AUD, zo'n 54 Euro. Ik durf toch te wedden dat dit in het jaar 2000 54 gulden was omgerekend. Wij rekenen voor het gemak x 0,6 dus 10 dollar wordt 6 Euro.

In de loop der dagen in Cairns klaart het wat op en vallen er minder vaak en minder buien. Gezien dit onbestendige weer besluiten we de Kuranda railway en skyway excursie voor een volgende keer te laten staan. Weer lekker lui door de stad zwalken, foto's maken, leuke t-shirts kopen en regelmatig: pauze. Vrijdagmiddag pakken we het laatste shuttle bus de stad in van 6 uur. We weten de weg inmiddels en lopen dan ook makkelijk naar het steakrestaurant en feestbar "Apres Beach Bar". Keuze uit 35 bieren, waaronder 3 NLse. De wijn is zacht en lekker en dan, de rumpsteak. Holy smurf, Hans had per ongeluk, sure Hens, 500 gram besteld en ik heb al meer dan genoeg aan de minimale hoeveelheid van 300 gram. Heerlijk, uitstekend gegrilld en de sausjes, peper en champignons, vers gemaakt en zeer smakelijk. Kortom: wij genieten. De eigenaars zijn Nederlanders die hun eigen geselecteerde veeboer hebben die hun mobiele vleesfabrieken geselecteerd voedsel geeft en op een apart stuk land heeft staan. De ober komt uit Hengelo, gekker moet het niet worden. Het terras zit vol, ook bij de buren, een Italiaan en een sushibar. Nog even mensen kijken en we pakken een taxi terug, 10 dollar.

Zaterdag 14 oktober pakken we in en rekenen we af bij de onverschillige dames van de club. Met uitzondering van onze kruier en chauffeur vandaag van de bus Vic en de schoonmaakdame, is vooral de receptiebemanning van steeds 3-4 verschillende meisjes, zeer chagrijnig en kort van stof. Niets aan. We betalen en overleggen met Vic. Geen probleem, hij zet ons af bij de Apollo verhuurmij. Als laatsten in de bus, hoeft hij maar een straatje om om ons af te zetten. Bij Apollo is het een drukte van belang. We zijn toch een uurtje bezig met papierwerk en uitleg over de camper. Dan is het, hop, de linkerbaan op en het dorp uit. Bij Babinda slaan we af, tijd voor een brunch. Er zijn zo'n 20 winkels, waarvan 1 lunchroom. We eten een tosti en Hans een steak hamburger, fiks. Meer dan voldoende. Omdat ik er spijt van heb dat we niet eerder landinwaarts zijn langsgegaan, gaan we bij Innesfail rechts, richting berg en dal. We willen waarschijnlijk bij een vulkanisch gebied op een lavapark gaan staan. Hans verblikt of verbloost niet. Rond 3 uur rijden we Ravenshoe binnen. We zullen even de VVV binnenvallen. De tourist office met het blauwe bord en gele i (kleine letter) is altijd gratis, volgestouwd met folders en plattegronden van de omgeving (die scheur je van een kladblok af, in kleur). Meestal een museum van het dorp waar het staat en een vriendelijke vrijwilliger van 65 plus die je graag vertelt wat je wilt weten en meer. In ruil worden alle links met Nederland verteld en hoeveel NLse toeristen er wel niet zijn. Bij Undana vulcanic park is er net deze avond het jaarlijks operafestijn. In een amfitheater zal er opera zijn waarvoor tickets al maanden zijn uitverkocht en waar honderden mensen verwacht worden. De man beveelt van harte aan in Ravenshoe te blijven. Er is een kampeerplaats waar we voor 2 dollar mogen staan en in het dorp is vanaf 5 uur een processie te bewonderen. We nemen het in overweging en gaan eerst maar eens boodschappen doen om de koelkast te vullen en eindelijk die Timtam's in te laden. De kampeerplaats blijkt niet naast of bij het stoomtreinmuseum te zijn, maar erop. Kortom: we rijden richting stoomtrein en worden onmiddellijk door Ozzies (Australiërs) geholpen waar de janitor te vinden is. Die staat achter zijn caravan een fiets te repareren. Jay komt eens kijken of we zelfs nog een powered site kunnen hebben. Jep, zet je camper maar naast die oude wagons, dan trekken we je kabel door de trein heen als die lang genoeg is, anders heb ik wel een kabel. Ondertussen is ook Graham uit Darwin aangeschoven om te kijken of hij kan helpen. Ik klim op de eeuwenoude wagon en trek de kabel er doorheen. Jay, vol rond gezicht, met een goed oog, zo'n zwart machinistenpetje op en 3,5 tand, een filmfiguur, komt erachter dat onze plug niet past. Die is voor 15 ampere en in de paal moet 10 ampere. De korte versie: na 10 minuten, 4 helpende handen en 3 andere kabels, hebben we stroom. Graham nodigt ons uit voor bier en als ik dat niet blijk te drinken: een port voor mij. Goed gezien, hij heeft er verstand van. Maar we gaan ons eerst even inrichten. In your own time is de boodschap. We richten de hut in en gaan tegen 5 uur het dorp in. Graham zagen we al die kant opgaan. Er staan al honderden mensen van zowel de dorpjes Heinde als Verre langs de weg. Dan trekt de processie voorbij: eerst een doedelzakgroep en dan wagens met taferelen en auto's met als thema 'magie'. Er zitten misschien 2 echt duidelijk religieuze wagens bij, maar de andere 25 zijn de creatieve uitingen van de lagere scholen, de seniorenkaartclub en dergelijke. De sfeer is opperbest en het spektakel kan precies achter aansluiten zodat je tweekeer alles rustig kunt bekijken en alle kids naar hun ouders kunnen zwaaien. Ondertussen worden snoep van de wagens gegooid en dit alles heet ook wel Mardi Gras.
Achter op het veld is een minikermis: een draaimolen, een octopus uit 1970, een dartgooispel en een snoepkraam. Het blijft er tot laat in de avond druk blijkt later. Wij horen van Graham dat het vuurwerk rond half negen zal beginnen. We gaan eerst even onze noedelsoepen verorberen. Het zijn fikse bakken vrij smakelijke noedels. Dan gaan we de eerste versie koffie proberen: oploscappuccino. En verhip, het smaakt heerlijk. Zonder suiker, met cremelaagje, niets meer aan doen. Voor de reizigers onder u die dit willen proberen: het merk is Jarad. De andere versie proberen we later, maar daar zijn de verwachtingen erg laag van gespannen.

We zullen Graham eens wakker maken en uitnodigen voor een kroegentocht. We nemen aan dat er wel een kroeg is. Hij heeft een huge ruimte ter beschikking. Groot bed achterin, een zithoek voor 4, keuken, oven, kasten, zo'n uitschuifbaar dak erop, dus je staat rechtop. We zijn net aan de praat als het vuurwerk lijkt te beginnen, een half uur te vroeg. Aangezien wij net naast het afzettape staan, zijn we in 30 seconden op de 1e rij. De meeste mensen staan op de kermis aan de overkant, dus we hebben vrij zicht. Nu gaat het meeste vuurwerk ook omhoog, dus dat is dan ook alweer handig. Anyway, tot mijn verbazing volgt en een lang en spectaculair vuurwerk! Niet even een paar vuurpijlen, maar een mooi en aparte show van gekleurd licht en vooral veel lawaai. Holy smurf, ze hebben geen restricties op geluid schijnbaar. Op ouderwetse wijze steken twee mannen al aftellend en tegelijk de pijlen en lontjes aan. Werkelijk, prachtig. Dan lopen we door de dorpsstraat en zien een houthakkerscompetitie. 6 x 2 mannen hakken een blok doormidden. In zo'n drie minuten schat ik, is een blok van 40 cm doorsnee door. Allemaal in wit gekleed, wordt er driftig op losgehakt. Daarna komen de kinderen aan bod. En zo zien we hoe een mannetje van 10 ongeveer, met zijn benen wijd op een blok staat en erop inhakt. Ternauwernood langs zijn voeten af, met een grote mensen bijl. Afijn, voor de eer want het blok hoeft niet helemaal door.
De volgende morgen zien we de blokken hout in een wagen bij Jay staan.

Wij gaan verder en het blijkt dat er zelfs twee kroegen zijn en Graham kan er een adviseren. O.k. We gaan een drukke bar binnen en bestellen. In een aangrenzend restaurantdeel kunnen we zelfs nog zitten en we kletsen heel wat af. Hans doet ondertussen een bierproeverij en tot nu toe komt VB (Victoria Bitter) als lekkerste uit de bus. De Cascade heeft zo'n 2% alcohol en VB wat meer en is niet zo flauw, volgens Hans. We praten over sociale voorzieningen, health care en zijn familie en levensverhaal. Wat kan een mens veel te weten komen in een paar uur. Een mijnwerker, timmerman met vrouw, twee dochters en een zoon. Hij is op reis en zorgt dat hij uit Darwin is in alle maanden met een r. Dit jaar wat later vertrokken, want hij had nog een verbouwing bij een vriend afgemaakt, anders was hij in september al weg. Tegen april zou hij terug zijn. Zijn vrouw houdt niet van reizen en hij wel. Hun oudste dochter is een paar jaar geleden aan borstkanker overleden op 38-jarige leeftijd. Opa en oma kregen als erfenis de toen 17-jarige zoon, volgens Opa een nietsnut en irritant jong. Om de dagelijkse ruzies te vermijden en bij zijn vrienden in het land en moeder bij Perth langs te gaan, gaat hij er dus elk jaar op uit. De zoon heeft ook een eigen bedrijf en laat de nietsnut soms helpen en betaalt hem daar dan veel te veel voor. En van Oma hoeft hij nog steeds geen huur te betalen, Opa vindt het maar niks allemaal.
De jongste dochter kocht een groot stuk land bij Melbourne met paarden en vee. Het verliep allemaal prachtig en ze won prijzen en had een goedlopend bedrijf. Ze gaat samenwonen met de veevervoerder. Die laat haar vlak daarop zitten en maakt haar tonnen lichter. Ze spant een rechtszaak aan die ze na jaren wint. Een deel van het geld heeft ze terug, de rest moet nog komen.
Graham heeft zijn vrouw goed verzorgd. Zoveel ares land, zo'n groot huis en een orchideeënkwekerij. Hij wilde graag dat ze daar een handel van zou maken, maar ze geeft alles weg. Hij is 69 inmiddels. Tegen half 10 rollen we in ons bedje.

Zondag 15 oktober 2006
De volgende dag is het zondag, uitslapen tot 9 uur. Ik douche me in onze camper en dat gaat wel. De bakker is helaas niet open op zondag, de supermarkt wel. Het brood is van gisteren, maar wonderwel vers. We eten lekker buiten. Het is minstens 25 graden in de zon terwijl het duikelt naar 18 graden als er een wolk zit. De buurtjes zijn ook al wakker. We maken nog wat foto's van onze unieke staanplaats en ondertussen komt Graham aan met een mooie route uitgestippeld als we willen. Maar dat is helaas richting Cairns, de verkeerde kant op. Hij zei al: deze paar weken is het proeven aan het een en ander en een andere keer kom je een jaar of paar maanden terug en kun je op je gemakje overal rustig langs en blijven hangen zolang je wilt. We brengen de geleende kabels terug en begrijpen dat dit een van de weinige campings zal zijn waar 10 amp is, de meeste hebben 15. Jay ligt nog te snurken, dus we laten de kabel met geld en sleutels van toiletten achter in de voortent. Graham tipt ons gezien onze andere windrichting van reizen, langs Mission Beach te gaan en Lucinda te overnachten. We worden uitgezwaaid en gaan weer op weg. Bij Mirraa Mirraa nemen we de scenic route langs windmolens, nieuwerwetse, en koeien en glooiende polders. In Innesfail nemen we een muggaccino: een mok met cappuccino. Dan verder richting Mission Beach. Daar lopen we langs het strand. Strand genoeg, er zijn maar een paar andere mensen. Het water is niet blauw maar grauw. Mission is een dorpje met alle voorzieningen en vooral geschikt voor backpackers lijkt me. We gaan door richting Lucinda. Daar komen we tegen half zes aan, checken in en voor 22 dollar hebben we een eigen plaats met stroom en water. Schone ruime douches en toiletten bij de hand en vlak bij de oceaan. Het wordt langzaamaan donker en we besluiten wat te gaan eten, hier sluit alles vroeg. We lopen richting water en zien een onafzienbaar lange pier. Bij de fish & chips shop lijkt het ons niet wat, dus we lopen door richting hotel motel net over het spoor. Het spoortje is voor het vele suikerriet dat vervoerd wordt en bij de gigantische opslagplaats verzameld wordt. Er wordt dag en nacht gelost. We vragen ons af of we nog wel iets kunnen eten, er zitten 2 man aan de bar. Maar even aan de bar vragen dan. Ja, dat kan, er is een barbecue in de tuin. Prima. Pam krijgt de bbq tickets van 12,50 dollar en swingt een fikse steak op de barbie. Verder kun je opscheppen: aardappelsalade, prei-appelsalade, potato wedges, worstjes, ui, brood en je eigen salade samenstellen. Hoe dan ook: het smaakt heerlijk! We zitten als enige buiten en worden wel geplaagd door muggen. Als we naar binnen gaan om nog even aan de bar te hangen, worden we onmiddellijk voorzien van antimuggenspray en worden we onderhouden over politiek, reizen, Yankees, Queensland en meer, veel meer, door een van de twee bezoekers. Hij is bijna 2 meter lang, een meter doorsnee, vooral rond de taille, welke taille? Handen als kolenschoppen en wat blijkt: weer een mijnwerker! Hij heeft 22 jaar in de goudmijnen gewerkt en is zo sterk als een beer, niet als die opgepompte steroidemannetjes bij de Amsterdamse bars. Hij heeft veel gereisd, 1e klas en veel gebrast en scheurt nu als gepensioneerde van 40 ongeveer, op motor rond en doet waar hij zin in heeft. Hans krijgt weer biertips: neem geen scooners (grote glazen met 0,4 l schat ik) maar kleine biertjes. Het scheelt maar een paar dubbeltjes, maar die kleintjes kun je in een stubbie (koudhoudertje) laten zetten, blijft het veel langer koud. En Crown bier, dat zou iets voor hem zijn. Drie scooners later gaan we terug en liggen om half tien al op bedje, als laatsten van het hele dorp waarschijnlijk.

Maandag 16 oktober 2006
Rond 8 uur wakker en op het gemakje opstaan, buiten ontbijten, het brood is nog steeds vers en dat zonder kunstmatige toevoegingen. De camping is erg relaxed, er staan alleen maar ouderen, vooral gepensioneerden die rondreizen en vissers. De meesten zijn aan het opruimen om te vertrekken. We gaan heerlijk douchen en kunnen verfrist verder.We kijken nog een keer naar de jetty bij daglicht. Later lees ik dat dit een 5.7 km lange pier is om suikerriet naar boten te vervoeren.
Wij gaan verder. Even wachten voor het suikerriettreintje dat naar de fabriek moet en 1 wagon te lang is en de overweg blokkeert. We tanken in Ingham en razen zuidwaarts. Townsville is niet zo dichtbij als het leek en daar zitten we tegen half 1 op een terras in het leuke binnenstadje. Om daar te komen rijd je minstens 15 minuten door alleen maar industrieterrein met talloze shops en autozaken. Townsville ligt midden in een mangogebied, mooi woord om verkeerd te lezen. Als ik de link goed leg, groeien de mango's aan lage boompjes. De terreinen en boomgaarden zijn niet omheind, net zo makkelijk.
Jammer dat het lunchen zoveel tijd in beslag neemt, het duurt meer dan een uur zo op het terras in totaal. Natuurlijk wel het juiste vakantietempo, maar niet als je nog een eind wilt rijden die dag. Afijn, nog even een fotozaak in, maar daar worden we wel wijzer, maar kopen geen lens. Bij een bottleshop een partijtje bier ingeslagen, Hans kiest voor blikjes VB. Dat zijn 30 blikjes van 375 ml ter waarde van 43 dollar, zijnde 25,80 Euro. Een fles Rieslingachtige wijn is 9 dollar, zeg 5,40 Euro.
Dan terug naar de camper en op goed geluk de stad uit. We rijden in een keer goed en zijn onderweg naar Airlie Beach. Onderweg een pitstopje, maar verder in een keer door en komen net voor donker ongeveer, aan in Airlie Beach. Dit is Monaco-achtige strip aan de oceaan met blauwgroen water. Het zal met mooi weer prachtig zijn, al die jachten ook en vergezichten. Onderweg al een camping uitgezocht dus daar rijden we maar naartoe. Twee nachten geboekt a 25 dollar en de camper weer naast het bekende betonblok gezet. Handig en goed doordacht. Je zet je camper naast het blok, daar kunnen de stoeltjes en tafel op staan. Aan de andere kant van het blok kun je je auto zetten, mocht je met sleurhut zijn. Aan een elektropaddestoel kunnen vier plekken stroom tappen en water aansluiten. Ook waterafvoer meestal. Wederom een ruim opgezette camping met ook vaste huisjes te huur, pool en douche, stroom en water inclusief. We besluiten in het stadje te gaan eten en lopen langs een betonnen trottoir inclusief 1 slang (ligt stil) naar de stad, zo'n 20 minuten. Het waait behoorlijk, het is niet koud maar ook niet tropisch. We vinden een restaurant met veel hout: de bar en alle meubilair zijn van een massief dik hout en vet vet gelakt, en eten weer goed. Ik kies voor de barramundi, die moet je een keer gegeten hebben. Hij (m/v) smaakt ziltig en zanderig ietwat, niet helemaal mijn favoriet. Ik houd het toch maar bij kabeljauw, kibbeling en vissticks. Hans heeft een sappig gegrilld kipfiletje. Aan de overkant gaan we even internetten. Een uur is 3 dollar, in ons geval is 1,5 uur 3 dollar, sympathiek. We schrijven iets naar familie en vrienden en lopen terug. Helaas heb ik hoofdpijn van de mousserende witte wijn, de Yellowglen Gold, dus die gaat van de lijst. Tot nu toe waren alle witte wijntjes (stuk of 3) heerlijk en prima, meestal een Moselle zoals dat hier heet.

Dinsdag 17 oktober 2006
's Nachts stormt en regent het behoorlijk. De volgende morgen is het weer weer onrustig: veel bewolking, regelmatig een bui, echt een wasdag dus. We doen toch de was en hangen de helft in de camper. Er zitten wat mieren in de camper die met het campingtafeltje meegelift zijn. Ze lopen ook buiten als trapezeartiesten over de waslijn, van die dikke rode. Van vertrekkende Sydney senioren krijgen we de leftovers: nog wat olijfolie, afwasmiddel, zout en peper enzo, erg aardig. Weer genoten van de schone, ruime douches en na relaxt wat lezen en prutsen, met de camper die nog steeds vol was hangt, met gordijntjes dicht, richting Shutehaven. Gezellig een bakkie doen met uitzicht op zee. Nou, het uitzicht is er nog net met alle bewolking, maar gezellig een bakkie doen wordt moeilijk. Er liggen veel bootjes e.d., maar geen uitbater die aan ons gedacht heeft. O.k., dan maar retour richting Airlie. Achterin het dorp ligt een groot terrein met bouwmarkten e.d. en een minimall: zo'n 20 winkels met Woolworths en Big W erbij. We kopen een leuke rok en overhemd voor mij in de opruiming, hoe kan het ook anders, en daarna weer vol verwondering door de Woolworths. We lopen enkele malen om de koelkasten met kazen heen: feta in 83 soorten, mozzarella etcetera. Toch vraag ik waar de Tasty van Coon is: om de hoek, in rij 11, bij de kaas natuurlijk! Nog zo'n 12 meter kaas! Ondertussen begint de kiespijn van Hans flink op te spelen. Hij wordt steeds stiller en begint rood weg te trekken. In de rij van de medicijnen kiest hij voor advies bij een apotheker, dus we gaan daar naartoe. Die adviseert Nurofen plus. Hans neemt er 2 en rijdt, vrij radeloos van de pijn, terug richting huis. Onderweg zie ik een dentist en we stuiteren op goed geluk naar binnen. Het is tegen 4 uur en de assistente zegt dat we veel geluk hebben, we mogen wachten tot na deze klant. Een uurtje later is Hans gerustgesteld via een x-ray foto en uitleg. Ook geeft de stevige tandarts recepten mee voor antibiotica en pijnstillers. De Nurofen begon al te werken inmiddels. De behandeling was zo'n 13 minuten, de rest was voor het maken van de factuur…
Het is duurder dan in Nederland: consult 60 dollar, foto 35 en recept schrijven 10.

We zijn toch wel blij dat we geen snorkeltour genomen hadden vandaag. Het weer verslechtert alleen maar. Het waait steeds harder en het blijft regenen. We parkeren de auto achterin het dorp en lopen nog wat winkeltjes in en uit. Weer een verbaasde medewerkster in een fotozaak die vol ontzag naar de 70-300 lens van de Canon kijkt. Onze tas had ze zelf ook in gedachten en na onze uitleg is ze overtuigd hem te kopen.
Wij besluiten bij de Shipwrecked te gaan eten: boven met uitzicht op zee. Normaliter zal het weer echt wel beter zijn, want er hangen doorzichtige zeilen zeg maar waardoor je naar buiten kunt kijken, maar je zit in de wind eigenlijk. Wij blijven stoer zitten, terwijl Ozzies toch meer achter de muur gaan zitten. Hans eet een stapeltje lamsribbetjes en ik heb weer een heerlijke steak te pakken. We krijgen een leuk voorgerechtje, gefrituurd stukje vis in een soja-achtig sausje, lekker. Hans probeert hier het Crown bier uit: niet spectaculair. Ik neem een rode wijn: is het ook niet helemaal. We eten heerlijk en weer meer dan voldoende. Dan gaan we maar eens terug naar de andere helft van de was die nog hangt te drogen. Het is inmiddels donker en de was hangt er nog, half droog. Het druppelt alweer, dus de items binnen gehangen en de kachel aan. We kijken de foto's een keer door en willen even de mails bekijken. Helaas, de muntjes blijven hangen bij beide machines.

Woensdag 18 oktober 2006
De volgende morgen, het is woensdag 18 oktober, krijgen we van de campingbaas de 2 dollar terug en de machine zou gemaakt zijn. Not. Hij loopt onmiddellijk mee en gaat niet weg voor het werkt. We krijgen een dollar voor het gedoe en kunnen even de mails checken. En het weer in Holland natuurlijk. We zijn trouwens om 6 uur op. Dat lukt wel als je steeds voor 10 uur ligt te slapen. Ik tel de was op de lijn maar alle sokken hangen er nog. Hans heeft geen sok in zijn wang zitten, maar een hamsterwang van het kies- of kaakgedoe. Gelukkig geen pijn meer.
De verschillende vogels kwetteren en zingen er al vrolijk op los. Er komen zelfs twee vette kookaburra's langs. Ik heb ze wel mooi in beeld op film, maar zodra de camera snort, maken zij hun rare geluiden niet meer. Ik hoop dat later nog te vangen, zeer aparte geluiden maken die. Hier duidelijk meer toeristen dan in Lucinda: er wordt minder goedemorgen gezegd en er staan meer Toyota's en andere campers. Broodje, jus'tje cappuccino en we zitten rond 8 uur op de weg. Even tanken, 1,20 dollar (0,72 Euro) is de diesel hier. De Shell is het goedkoopst overal tot nu toe en diesel is weer duurder dan benzine.
We gaan weer door de suikerrietvelden en er wordt alweer geoogst en in de bekende treintjes geladen. Hans valt op dat hier meer Jeeps en V8 aangedreven bakken rijden dan in Nederland. Typisch is dat de Holden, het Australische automerk, te zien is met types als de Commodore en Astra en er ook precies zo uitzien als die versies van Opel. Ze zullen de tekeningen wel hebben gekocht, denken we. Ook hier weer veel verbrande bomen. AltHans, zo lijkt het. Hele bossen hebben witte stammen en de onderste meter is zwart. Natuurlijk wel vreemd dat het vuur overal na een half uurtje branden weer uit is gemaakt. Het zijn vervellende bomen, een eucalyptussoort, waarvan de bast van boven naar beneden omkrult en afvalt. Verder weer eindeloze rietsuikervelden. Inmiddels is het compleet opgeklaard en strakblauw dus warm. Hadden ze dit weer maar bij de Whitsundays.We slaan af bij Carmila beach om bij het strand even de benen te strekken. Er staat een bord dat deze wateren bevolkt worden door zeekoeien (dugong) en krokodillen. We zien...

later meer