Reisverslag van 18 oktober tot en met 25 oktober 2006
(deel 2)

Ter info: wisselkoers: wij vermenigvuldigen met 0.6. Dus iets van 10 dollar is 6 Euro.

We slaan af bij Carmila beach om bij het strand even de benen te strekken. Er staat een bord dat deze wateren bevolkt worden door zeekoeien (dugong) en krokodillen. We zien...een onafzienbaar breed strand, niet alleen breed maar ook diep, naar de zee toe. Het zal wel eb zijn. In de hele verre verte loopt een groepje mensen bij de zee.Het is snoeiheet op het zand en in de zon.Het ruikt er zeer onfris, er zullen wel hele nesten krokodilleneieren liggen te broeien. We zijn uitgestrekt en gaan rap verder. Na enkele uren is het tijd voor een tussenstop en lunch. We slaan bij Marlborough af en komen op een public parkje uit. Daar kun je parkeren en aan een van de 5 cementen of houten picknicktafels met bankjes gaan zitten pauzeren. Er is een, tot op heden altijd schoon, van papier voorzien toiletgebouw bij. Hier zit een grote groep rainbow lorikeets op tafel en in de bomen. Ik maak een Reef & Cheese salad. Als je hier in Oz een Reef & Beef neemt, betekent dat een stuk vlees en vis, dus een steak met prawns (grote garnalen) bijvoorbeeld. Dus noem ik mjin fusionsalade maar Reef & Cheese: sla, rode ui, mais, tonijn en de onvermijdelijke feta. Het smaakt goed. Er is goed nieuws en slecht nieuws: er zijn mieren, maar ze bijten niet.
Dan maak ik foto's en video van de vogels. Echt waar? Ja, alweer. Hans doet een nepje (nap, dutje) want zijn kies doet nog steeds of weer meer pijn. Dan gaan we verder naar Rockhampton. Onderweg zoek ik een caravanpark uit die, heel handig, weer aan de Bruce Highway ligt. Dat is dus ongeveer 1x links en je bent er. We krijgen weer plaatsje 75 en installeren ons. Het loopt tegen de avond, dus de kwetterclub is weer begonnen. Honderden regenboogparkieten formule-1-vliegen af en aan en zijn hevig aan het bijkletsen. Toch maar even een foto gemaakt. En wat video. We gaan even een wandeling doen buiten het park en hebben geen zin in Chinese takeaway of noodles, dus hobbelen terug naar het restaurant van het park.

De volgende dag, het is inmiddels donderdag 19 oktober. Hans heeft nog flink last van de kaak dus we gaan een deel van het recept van de tandarts verzilveren bij de apotheek. Dan is het rijden, rijden, rijden in het wagentje.We laten Gladstone links liggen en gaan de weg af bij Miriam Vale. Alhoewel, de weg blijft heel goed en wel verhard, ondanks eerdere berichten. Dus is het makkelijk rijden naar Agnes Water. Daar maken we een koffiestop. Dan door naar Town of 1770. Ik had ergens gelezen dat het niet de moeite waard zou zijn en de weg er naartoe onverhard, maar toch gaan we door. Hoezo eigenwijs. Smaken verschillen natuurlijk en sommige uitstapjes dalen flink wat punten in waardering als het slecht weer is. Vandaag is het stralend weer en we denderen over de geteerde weg naar 1770. Het is geen historisch dorpje of nagebouwd uit die tijd, maar dit is het punt waar luitenant James Cook voet aan land zette in 1770. Hij had een mooie baai uitgezocht, de slimmerik. We rijden langs een caravanpark/camping dat op het strand tussen de bomen ligt met uitzicht over de baai, werkelijk prachtig. Hier gaan de volgende keer (waar is mijn verlofkaart?) dat we hier langskomen, een of twee nachten staan. Iets verder door is de rijkeluisheuvel met grootse villa's met dito uitzicht. Er staat een gedenkteken ter ere van de actie van Cook en zijn mannen.Niet veel later komen we aan in Bundaberg, de stad die bekend staat om de distilleerderij van rum en derhalve de Bundaberg rum. Op het parkje dat vlak bij het centrum aan de rivier ligt, zijn meer vaste plaatsen verhuurd dan vrije plaatsen.We slenteren het centrum in. Een strak en apart uitgelicht postkantoor, veel winkels en een paar restaurantjes maar. We kopen vast wat souvenirtjes voor de kids en slenteren terug. De Sizzler die ik al zag toen we aan kwamen rijden, trekt me wel. Daar staan echter zo'n 10 mensen nog in de rij om binnen te mogen! Dat gaan wij niet doen, dus we gaan naar de buren, de Red Rooster. Super ongezellig zitten, een drukte van belang ook maar wonderwel heerlijke kip, gebakken ananas en heerlijk gekruide frietjes.Geen ruimte meer voor een toetje, dus mooi klaar voor 20 dollar (zeg 12 Euro). We hopen dat de wielen nog onder de camper zitten, want de hele sfeer in het dorp is raar. Ik heb nog nergens zoveel kerken en kerkjes gezien als hier, en toch krijgen wij een licht onbehaaglijk gevoel bij de mensen die we zien. Natuurlijk geen enkel probleem, de camper staat er nog.

Vrijdag 20 oktober 2006
De volgende dag weer zuidwaarts. We besluiten niet een stukje terug te rijden voor het distillleermuseum- en fabriek met rondleiding. Die hebben we in Cuba gezien bij Havana Club. Het pand zelf hebben ze wel weer met humor gemaakt, namelijk als een enorm rumvat..
Nog geen kwartier later zie ik een vogelarium, een bird sanctuary, voliere, genaamd Flying High. Op zich ben ik tegen opgesloten dieren, aan de andere kant krijg je zo wel een makkelijke kijk op honderden vogels van dichtbij. We zullen er een half uurtje gaan kijken. Het is net open, half tien en we doen vrij stoer als er 36 dollar (21 Euro) entreegeld wordt gevraagd. Het vogelmevrouwtje is vreselijk enthousiast aan het vertellen welke soorten er allemaal zitten, hoeveel vogels ze hebben en dat er zoveel meter wandelpad is. We willen er eerst rap doorheen lopen om een beetje te scannen en dan nog eens rustig er doorheen om de mooie hoekjes te fotograferen. Ja, mooi niet. We kijken onze ogen uit en als je even stil staat, je ogen twee seconden op de bodem laat kijken, zie je een vogel, twee, acht. En vaak zit een felgekleurde of fluitende vink op een tak voor je. Prachtig, mooi aangelegd, veel prachtige beestjes. De grote ara's, kakatoes en papegaaien zitten in driedubbele kooien, maar al het andere kwettergrut vliegt vrij vrij door het bosje met een net erom. Bijna tegen het eind raken we in gesprek met een oude man. Althans, hij raakt in gesprek, wij luisteren vol bewondering. Bewondering voor onszelf omdat we hem, ondanks gebrek aan gebit, bijna helemaal kunnen volgen en bewondering voor wederom een prachtig levensverhaal en zijn openheid om dat met ons te delen. Er zit een flinke dosis humor in de schuivelende, van gehoorapparaat voorziene 93-jarige. Onze camera viel hem op, hij vraagt hoe lang wij al vogels fotograferen. Tsja, zo'n tien minuten rond ik voor de grap naar beneden af. Hij doet dat al 60 jaar. Hij blijkt een professioneel fotograaf te zijn, die in zijn begindagen het koningshuis van Groot Brittanië en de jetset fotografeerde, maar daar tabak van kreeg. Zijn goedlopende fotozaak in Engeland verkoopt hij en hij vertrekt naar de bush van Australie, de savannes van Afrika en de zone rond de Amazone. Hij mentioned de war, dat hij voor de Intelligence gewerkt heeft en hoe het eraan toeging. Maar het meest trots is hij op zijn fotocollectie van duizenden vogels en bloemen. En zijn dochter natuurlijk. Ik maak een foto van een King Parrot (koningspapegaai?) en iets daarvoor zie ik een vinkekopje uit een nestje komen. Ik laat hem de foto's zien. Nu ziet hij het nestje ook zitten en hij verbaast zich over de digitale fotografie. Hij is nog begonnen met een zwarte doos van 1 bij 1 meter ongeveer. Zelf is hij helemaal fan van Leica, hoewel hij de Canon toch wel wat credit geeft.
Inclusief een half uur kwebbelen van deze interessante mijnheer, rollen we tegen kwart voor twee naar buiten! Een paar uur gekeken en zo'n 120 foto's gemaakt (na selectie...). Dat geeft toch wel een beetje aan dat het de moeite waard was, of dat wij het de moeite waard vinden, laten we het zo zeggen.
We schrijven nog iets in het onvermijdelijke gastenboek en krijgen nog informatie van het vogelvrouwtje over de omgeving, waar de kangoeroes zitten enzo. Maar wij gaan door en inclusief kleine pitstop in Childers, komen we mooi op tijd aan in Hervey Bay. Zoals gebruikelijk in Oz, wordt Hervey Bay niet als Hurvie Be, maar Harvie Be uitgesproken. Hervey Bay, de uitvalsbasis voor vissers, dolfijnen kijken en weelwatsjen, zo noemen we het. Het is het walvisseizoen want die migreren tussen augustus en november weer richting zuidpoolwateren. Het dolfijnenseizoen ligt anders, van december tot juli. Wij zitten goed, want ik wil graag welen gaan watsjen. Het park dat we uit het boek hadden uitgezocht, ligt vrij ver van de esplanade, de strip waar de restaurantjes, winkeltjes en internetcafé's zitten. We kiezen dan ook voor het Beach Front Caravan Park van Torquay. Met strand aan de ene kant en de esplanade aan de andere. Elly & Hans komen even buurten, ook Apollo-ers maar dan de kleinere versie. Hoewel wij misschien toch nog net liever een slag groter dan deze gehad hadden, die we ook uitgezocht hadden maar die uitverkocht was, met het bed bovenin zodat je makkelijker in- en uitstapt voor luiaards zoals wij, die graag het bed uitgeklapt laten. We herhalen het kunstje van gisteren. We wandelen de hele esplanade af en gaan eten bij het eerste restaurant naast ons gehuurd stukje land. Onderweg boeken we wel de whale watching tour en ftp-en wat wonderwel, snel en geruisloos, werkt! Kortom, het reisverslag deel 1 en foto's staan op de website, troek geloekt! Het restaurant is vrij vol steeds. Ook hier ergeren wij ons weer aan ouders die hun kind niet de baas zijn. Gezellig met opa en oma uit eten en de kleine mee. Dat is hier toch al gebruikelijker dan bij ons, maar juist dan zou ik zeggen: luisteren en sowieso: parents rule. Maar nee, het menneke van 3 bepaalt waar hij loopt, wanneer hij wil zitten, pa gaat zelfs mee om buiten te gaan zitten eten, menneke weer naar binnen, pa zit alleen buiten te eten, moe loopt er achteraan, menneke wil nog niet eten. Brrrr. Dan, na drie kwartier wachten, de steak voor Hans en die voor mij. De zijne is type rund, de mijne type roe. Het roevlees zelf is niet zo mals, wel mooi opgemaakt en voorzien van wazige saus. De saus is grijsblauw en is van zwarte besjes met room en rum gemaakt, ongeveer. De smaak is prima. Zo ook de verrassende combinatie van creatief uitgesneden worteltjes in mandarijnensaus. Hans heeft een pittige, goede steak te pakken. De frietjes zijn weer te wit en puree-ig naar onze smaak. De smaken zijn goed, de uitvoering is aardig, overall 3 van de 5 sterren, hihi. Wij zitten in de sterrenbusiness. Elk caravanpark van een keten heeft sterren van die keten zelf en/of sterren van een overkoepelende organisatie. Awel, we hebben onze buikjes weer rond, voor zover die vierkant waren...

Dan is het zaterdag, 21 oktober 2006. Het is stralend mooi weer. Nou is het natuurlijk altijd stralend, de vraag is alleen of er wolken voor hangen. En dat is vandaag niet het geval. Dan nu toch echt een prima wasdag. We gaan even een bakkie doen bij Elly & Hans uit Almere. Zij zijn bezig met hun grote reis, Australie en Nieuw Zeeland. Op hun website zie ik veel plaatsen waar ik ook geweest ben, leuk is dat.
Van het schrijven komt weinig, nu maar hopen dat ik het nog een beetje onthoud waar wat is gebeurd. De was is in no time droog, het ochtenritueel verloopt steeds soepeler: bammetje, jus'tje, cappu, wasje, droogje, vuil weg, klaar. Met lege geheugenkaart en volle batterijen van foto- en filmcamera staan we dan om 12.20 uur te trappelen voor de camping. Een vette touringcar van Whalesong komt ons oppikken en zo staan we na een kwartiertje met 20 anderen bij de terminal van Ungara, de jachthaven en toeristenboottocht werf van Hervey Bay. Om 13.00 uur is het inchecken en vertrekken we met zo'n 45 man (m/v) op volle kracht vooruit, de haven uit. De zee is kalm en ook het reispilletje werkt, want ik sta als een blok op het dek, gelukkig maar. Iedereen krijgt lunch aangeboden, kip, quiche, salades met brood. De drankjes zijn bijzonder prettig geprijsd, netjes geregeld. Na zo'n 1,5 uur flink doorstomen ziet iemand iets liggen in het water. Wij denken eerst dat het een groot stuk hout is, het beweegt ook niet. De kapitein legt uit dat het een rustende moeder is waarschijnlijk. De humpback whales hebben inmiddels jongen en de kalfjes drinken zo'n 600 liter melk per dag. Ze beweegt niet veel en duikt langzaam onder. Nog even verder varen dan maar. We zijn even bang dat het stuk hout het hoogtepunt van de dag moet zijn. Dan zien we in de verte twee boten met daartussen een springende walvis. Het is oeoeoe en aaaaa op de boot en de kaptein trekt aan de gashendel. Er zijn twee grote walvissen aan het springen, twee kleintjes erbij en twee dolfijnen. Na een paar minuten zijn ze uitgespeeld en verdwijnen weer in de diepte. We varen weer even verder en zien nog een aantal walvissen mooie sprongen en buitelingen maken. Later blijkt dat ze prachtig op de foto staan. Op tv lijkt het of ze heel lang in de lucht zijn, maar in werkelijkheid scan je het water, hij komt eruit en nog geen twee seconden later is het hele beest al weer weg. De camera staat op sportstand: hij maakt zo'n 5 foto's per keer. Dan is het helaas tijd om terug te gaan. Heel indrukwekkend, een unieke ervaring! Eigenlijk wil je de volgende dag weer gaan. De kapitein komt vragen of hij onze camera mag zien, hij hoorde het klik-klik-klik. Hij heeft zelf net vorige week zijn eerste digitale camera gekocht en baalt er van dat hij zo hoog op het schip moet staan omdat je de mooiste plaatjes beneden schiet. Tegen half zes zijn we terug, blij dat we de middagtoer genomen hebben. De touringcar moet nog even wachten op twee mensen die hebben lopen shoppen (...) en dan worden we weer netjes afgezet.Het is al aan het schemeren. Hans heeft Hans al gesproken en we sluiten de dag ongeveer af met een Fish & Chips: een flink stuk gefrituurde kabeljauw of iets (snapper heet het) en dikke frieten. Het smaakt goed en is niet zo vet als ik vreesde van Fish & Chips shops.

Het is weer zondag, inmiddels 22 oktober 2006. Time to go. Wij eten binnen ons ontbijt en hebben interessantere "tv" dan menige avond op de Nederlandse buis door te kijken naar mensen die in de regen hun tenten afbreken en zeilen opvouwen en in de caravan leggen. Een vrij jonge man is niet eens heel dik, hoewel voldoende reserves, en moet op zijn knieën omdat hij niet kan hurken, om de haringen los te maken. De hele familie loopt blootsvoets en in de regen, caravan in, auto in. Als wij vertrekken, is het net weer droog.
De possum die over de camping waart, hebben we niet meer gezien of op de foto gekregen. Jammer. We laten Hervey Bay achter ons en tot een hopelijk weerziens. Het landschap wordt al wat groener onderweg. Bij een informatiepunt dat ook op zondag open is, begrijpen we dat de weg door Brisbane geen probleem hoeft te zijn, ondanks de berichten dat er een brug is afgesloten omdat er een haarscheur in gevonden is. De twee eerste zenders op de radio die je zult vinden, zijn waarschijnlijk een countryzender of lokale en een 60-70s muziekzender. Dan komt een algemene met rock en pop en soms een hiphopzender. We gaan door Brisbane, niet dwars door het centrum, maar langs het vliegveld. In de verte zien we de skyline van het CBD (central business district), ook omdat de omgeving wat hoogteverschillen heeft en er een hele lange hoge flyover is. Ik denk dat we wel 20 minuten erover doen om door Brisbane te komen en dat op alleen maar snelweg, dus 100 km/u. Er zit een stuk tolweg bij en dat kost 2,20. Net na Brisbane maken we een lunchstopje bij een Subway. Het zal rond 13.00 uur zijn. Aan de weg ernaast wordt een auto gestopt met zwaailichten en moet de chauffeur een blaastest doen. We blazen ook, maar dan weer verder over de snelweg richting Gold Coast of Surfer's Paradise. We gaan eerst langs de Harvey Norman (Hurvie zeker....) in Bundall waar ze een lens voor de camera achter gehouden hebben voor ons. Ik zie een zwarte Porsche Cayman rijden met kenteken P. Het is even zoeken naar deze zaak, maar toch vinden we het vrij snel. Het is een megazaak, hadden ze ook beloofd. Lisa is er vandaag en we bekijken de lens. Het is geen kwaliteitslens qua materiaal en de hoek die wij zoeken, heeft hij ook niet. Dus dat wordt hem niet. Vandaag vindt de Indy race plaats en we zien een paar helicopters van tv zenders cirkelen. We zijn er een straat vanaf ongeveer en gaan door naar het zuiden. We komen uit bij Burleigh Heads en, nog beter, Beach. Daar zit een caravan park dus die keuze is snel gemaakt. Hier krijgen we voor het eerst pincodes in plaats van sleutels. Dus een pincode om de slagboom te openen en een voor toegang naar de Amenities (douche-, was- en toiletruimtes). Het weer is goed, hoewel het voor mij nog net de jas aan betekent. We kijken even bij het strand en de surfers en gaan niet zo'n eind lopen om te gaan eten. Vlakbij kiezen we voor Mexicaans bij Montezuma's. Achterin een minimall zit het restaurant. Heel leuk en kleurig ingericht met papegaaien, gekleurde kleedjes afijn, Mexicaans neem ik aan. We hebben niet gereserveerd nee, nou, we hebben wel geluk dan, want we mogen toch nog ergens zitten. Het drinken is 'help yourself''. We zoeken eerst iets uit van het menu op A0 formaat, Dat valt wel op: vaak grote kaarten, letterlijk dan. En de menukaart is dan 1 pagina, wel aan twee zijden bedrukt. Hans gaat even drinken halen, hoewel de rij van 7 man weinig goeds doet vermoeden. En inderdaad. Na het opnemen van de bestelling bij mij, rondkijken, wachten, wordt na dik 20 minuten het eten bezorgd en even later komt Hans met het drinken terug. Er staat 1 jongen die de drank doet en er worden vooral cocktails besteld: arbeidsintensief dus. Het flesje Heineken is 6 dollar en de grappenmaker heeft voor mij een halve liter Mexicaanse sangria. Het is een heerlijk prutje met in elk geval Tequila en veel kaneel, lekker hoor. Het blust enigszins de pittige chilli verde die ik heb. Hans heeft een prutje goedsmakende Chilli con carne met een kippetje. We smullen, wederom.
Weer geen warme zomeravond met terrasjes waar je nog een ijsje eet of iets drinkt, dus we zijn rap terug op het park. Heel mooi zijn de strak gerenoveerde amenities: zo'n 12 toiletten, 12 doucheruimtes, 8 wastafels in marmer blad, zo'n donkerblauwe marmer met glinsterende stukjes erin, ik vind het prachtig. Veel spiegels, kortom, er is niet bezuinigd. Wat ons allebei dan irriteert of wat wij a-sociaal vinden, is dat een aantal mensen het toch weer slordiger achter laten dan ze het gevonden hebben. Ondankbaar. De damesafdeling heeft buiten een roze verlichting en de heren blauw. Echt mooi. Wat hier negatief opvalt, zijn de mensen die er staan: geen kip of haan die iets zegt, bahbah. Weer ruim voor tienen onder zeil.

Maandag 23 oktober 2006
Op tijd wakker en het bekende ritueel. Dan even het mini national parkje in dat op 50m afstand ligt. Er liggen al weer legio surfers of meer wanna-be-surfers in het water. Op de hoek van deze landtong ligt een piepklein national parkje waar we door een stukje regenwoud wandelen en langs de oceaanroute terug lopen. Alles bij elkaar ben je 1,5 uur onderweg. Geen regen, wel veel woud en twee Bearded Dragons (Baarddraken). Wel grappig: we staan bij een hekje wat over de oceaan te staren, kijk ik eindelijk even twee meter vooruit naar beneden, zit daar een vette draak te zonnen op een steen. Aan het eind van de wandeling zien we er een bij een boom. Alle andere wandelaars lopen er straal voorbij, zal wel gewoon zijn. In die 1,5 uur komen we zo'n 30 wandelaars en wanna-be-joggers tegen waarvan zo'n 20% iets zegt als Hai of Morning. Het is duidelijk dat we in een stadsgebied zijn.
Dan rijden we Burleigh Beach uit en vervolgen de Pacific Highway. Er zijn veel vergezichten onderweg en de huizen worden steeds beter. Dat wil zeggen, in Queensland viel ons op dat een overgroot deel van de huizen van planken en golfplaten waren. Hier is het overgrote deel van steen met dakpannen en in sommige dorpen, als Ballina, is het overgrote deel meer dan 5 ton per stuk gemiddeld, denk ik. Het toeval wil dat we in Ballina even willen lunchen. Het is een leuk plaatsje waar we een heerlijke warme croissant ham/kaas eten met een Iced Coffee voor Hans (nog steeds niet zo lekker als die in Cairns) en ik een mokkakoffie, lekker. Boodschapjes doen bij de Woolworths. Gezien de verwachte eindbestemming vandaag, ga ik er vanuit dat ik zelf ga koken en bakken deze keer. De Timtams gaan ook weer het wagentje in, nu twee andere smaken testen. Timtams zijn een van de vele lekkere koekjes en cakes die hier zijn. Een zacht koekje met creme ertussen en chocola erom in 6 smaken. Wij zijn fan van de original en latte. Waar ik hier ook verslaafd aan ben zijn de Eclairs, de toffees met een drupje chocola in het midden van het merk Pascall.

Ook hier wordt weer driftig aan de weg gewerkt. Er komt een stuk highway waar niet tientallen, maar honderden mensen aan het werk zijn. Het is dan ook een project met brug, wegverbreding van enkele kilometers lang. Er wordt ter plaatse zand afgegraven en er staat een mobiele betonfabriek. Goed bezig, die wegenbouwers.
We nemen toch even de Tourist Drive, die hier goed aangegeven staat met bruine borden steeds, dus de snelweg af en gaan door Byron Bay. In mijn herinnering een klein, vrij saai, stoffig dorpje, maar nu rijden we door de superdrukke, van vele winkeltjes en restaurantjes voorziene straten van Byron Bay. Het dorp is zeer uitgestrekt, dus wie weet hoe ver van het centrum ik de vorige keer zat.
Hans ergert zich aan het rijgedrag van veel chauffeurs. Er zijn wel wat verschillen met Nederland of Europa, maar de capriolen die vrij veel chauffeurs uithalen, is toch wel opvallend. Op een snelweg mogen ook fietsers rijden, dat is dus even oppassen bij een op- of afrit! Verder mag je soms een afslag nemen naar rechts en we rijden hier dus links. Ook is het meermaals voorgekomen dat iemand die vanuit de berm, waar men naar wij denken verplicht moet gaan staan als er mobiel gebeld wordt, wil rijden, zonder op het aankomend verkeer te letten of een "aanloop" te nemen op de vluchtstrook, zich tussen het verkeer gooit. Dan zijn er vaak lange stukken eenbaansweg en korte stukken tweebaans waar je de gelegenheid wordt geboden (door de overheid, niet door het verkeer) om in te halen. Dan zie je met gemak een truck, geen roadtrain, maar toch wel een oversize truck, een andere inhalen met de bekende 1 km/u meer dan die hij inhaalt! Of, helemaal wazig: een chauffeur komt bijna bumperkleven, haalt je op zo'n stuk in, gaat voor je neus rijden en dan met 0,5 km/u meer dan jij. Heel raar. Of een long vehicle die met 120 de berg afdendert en bij overtaking lanes (inhaalstukken) rechts gaat rijden en je dus niet voor wil laten. Irri.
Wel weer netjes zijn bijv. de borden met het verzoek aan vrachtwagenchauffeurs om zoveel mogelijk op de motor te remmen of zo weinig mogelijk lawaai te maken bij een woonwijk. En je ziet bijna alle kleuren, modellen en verbouwde voertuigen die je maar kunt verzinnen. Ook de campers of woonbussen zijn vaak uniek. Er mag vrij veel in dit land wat dat betreft.
Tegen 4 uur komen we aan in Yamba. De twee grotere ketens met caravan parks liggen nog 10 km voor het dorp, dus, eigenwijs als we zijn, rijden wij eerst door naar het dorp, toch even kijken. Daar blijken nog 2 parken te liggen en zo belanden we bij Calypso, aan het water en vlakbij winkels van Yamba. De winkels gaan helaas wel om 5 uur dicht. Wat hier opvalt, is dat van de zeg 50 winkels, er 6 makelaars bijzitten waar nog 2-3 man aan het werk zijn en 5 kapsalons. Vreemd gemiddelde. Er zit 1 internetwinkeltje, maar ook die is om 5 uur dicht. Dan terug naar het park: oeps, wij gaan nu dicht, het is al half zes namelijk. O ja.....
In Bundaberg had ik met moeite zo'n kuifduif op de foto. Hier loopt er een voor de auto. Dus telelens erop en ja hoor, ze staat er mooi op. Hans gaat even naar de natte ruimtecabines: een klein huisje met daarin een doucheruimte, een wastafel en toilet, helemaal voor jezelf. Ik nip aan de veel te zoete witte wijn. Ik houd van zoete wijn, maar hier doen ze er nog suiker bij lijkt, jekkie. Komt de fuifkuifduif als een stier op een rode lap naar me toe gesneld en vrolijk langsgetrippeld, op 1 meter voor mijn voeten! Je blijft lachen met die Australische dieren.
Dan de salade maar in elkaar gedraaid nadat de steaks in de Smoked BBQ marinade gelegd zijn. Die worden gebakken en dan is het, in de woonkamer (op bed dus) eten. Alle campinggasten zitten in hun campers e.d. en het is rustig, dus dat wordt geen polonaise meer in de kantine.

Dinsdag 24 oktober 2006
De volgende ochtend checken we nog snel even de mails bij de receptie en dan kachelen we weer zuidwaarts. In Grafton gaan we de VVV maar weer in: gaan we langs de kust verder, of via de binnenlanden. De dame adviseert de kust en enkele dorpjes worden speciaal aanbevolen. Er staan weer hele wanden vol kleurige folders, kaarten en boekjes van de regio en meer. We krijgen nog wat specifieke boekjes mee. Ik zie weer de naam de Big Banana staan en denk dat we daar toch maar even moeten kijken. Achter een inderdaad very big banana ligt een bananenplantage met een restaurant erbij, een snoepwinkel waar ook snoep gemaakt wordt, een orchideeenkweker, een rodelbaan en het onvermijdelijke winkeltje. Er blijken geen tientallen, maar honderden producten met en van banaan te bestaan. Wel lachen. We kopen weer wat voor de kids. Laatste keer jongens! En jongedame! Zal wel niet.... Hans houdt niet eens van banenen, een van de weinige dingen en toch gaat hij braaf mee als ik graag de bananentour wil doen. We kunnen voordat de tour begint, nog snel even boven naar de Lookout (uitzichtspunt). Het zijn honderd treden, en nog honderd treden, maar dan is er ook een magnifiek uitzicht naar zowel links als rechts van een landtong. Er stond onderweg op een poster dat er vanaf hier springende walvissen gezien zijn. Ik denk nog: ja ja, dat is vast wel ooit eens geweest, maar of dat vandaag zo is. Tot onze verbazing zien we echter met het blote oog (die van mij met lenzen dan, dat wel) wel drie springende walvissen. O.k., het is ver weg, wij vinden het al weer helemaal geweldig toch. Dan op een gallopje naar beneden voor de tour begint. Er staan meer mensen buiten, maar als de deuren opengaan, gaan wij als enige naar binnen en zitten we gedwee en getwee in het theater. Er volgt een uitleg, wat geschiedenis en anekdotes over de, jawel, banaan. Je gaat zelf waarschijnlijk nog heen, dus ik zal niet teveel vertellen, maar de banaan is veel interessanter dan je denkt, echt waar. Dan naar theater 2: een high tech show met hetzelfde onderwerp, leuk gedaan en met humor. Dan leidt een persoonlijke gids ons over de plantage en legt van alles uit en licht van alles toe. Over de banaan ja. Ik krijg er een om live te proeven. De kleintjes zijn inderdaad veel lekerder dan die grote die wel sneller en groter groeien, maar daardoor minder suiker/smaak bevatten. Ook niet zo draderig. De orchideeënman ziet de fotocamera en vraagt of we een kleine kikker op de foto willen. Ja, dacht het wel. Als hij hem (m/v) niet aangewezen had, hadden we hem nooit ontdekt: er zit een schutgekleurd kikkertje op een orchideeenstengel van zo'n 3 cm groot denk ik. Met de pootjes ingevouwen, dat wel. De man zelf maakt onderwaterfoto's en heeft er een aantal achter hangen. Werkelijk prachtig, die kleuren, scherp, aparte dieren, heel mooi! Kortom, het is weer een paar uur durend uitstapje dus we gaan niet te ver meer vandaag en eindigen toch nog in Coffs Harbour. Het caravan park aldaar wordt flink uitgebouwd, terwijl er al 200 plaatsen zijn en wij hebben nummer? 75 weer ja. Er is een prachtig zwembad bij met veel speeltoestellen in het water voor de kids en een glijbaan. De vogels heten ons weer welkom en we wijden het tijdelijke stukje thuis op bekende wijze in: met een VB voor Hans en een wit wijntje voor mij. Dan lopen we via het weer ultrabrede strand richting dorpje. Helaas geen springende dieren van welk formaat ook te zien, wel hebben we eindelijk de kleine krabbetjes in beeld die die bolletjes maken. Deze jongens (m/v) zijn ook maar een cm of 3 groot en bijna doorzichtig. Welkom in de wazige wereld die natuur heet.
Ik ben weer blij met de trui van Leen, dank je wel Leen! Leen van Jo van Princeville had ons verrast met zelfgebreide truien, wat een schatje he. Ze passen goed, knap hoor. Tegen de schemering wordt het toch wel iets killer voor mij. We lopen de hele straat een keer af en terug, hetgeen in 6 minuten gebeurd is, en kiezen voor Tapas bij een latino restaurant. We gaan al snel over op Spaans voor beginners als de serveerster uit Chilli blijkt te komen. De kiezen voor warme en koude tapas, van alles wat excl. vis en een kan sangria erbij. Die is weer goed. Als (veel te harde) muziek hebben ze hits uit de sixties nagezongen in het Spaans. De tapas hebben goede smaken, hoewel wij toch liever alles warm hebben, behalve de salade dan. Bijna alles gaat schoon op. Alles huisgemaakt, dat kan niet anders. De desserts ook, een leuke keuze dus we vallen toch voor de tiramisu, niet echt Spaans, wel de trots van de kok schijnbaar. Hij smaakt goed, hoewel ik, als ik zo onbescheiden mag zijn, mijn eigenste toch lekkerder vind. We zijn in een kwartiertje terug op het park. Hoewel ik al Australiers heb horen klagen over 'dat ze vroeger hun achterdeur gewoon open konden laten', is het goed vertrouwen hier wel groot. Lang niet alles is omheind van waarde en hier zien we bijvoorbeeld een botenhandeltje die gloednieuwe boten buiten heeft staan. Wij slepen toch bij elke actie onze passen e.d. mee. Een nichtje van mij had jaren gespaard voor Oz en was bij aankomst ongeveer, beroofd en er wordt her en der wel voor gewaarschuwd.Nog even foto's kijken en snurken maar weer. O nee, dat mag niet van Kaylee.

Dan is het woensdag 25 oktober. Het is werkelijk stralend weer en strakblauw. Ook hier zegt iedereen weer iets gelukkig en komt de buurman even zijn verhaal vertellen. Ze gingen op reis naar Australië vanuit Yorkshire Engeland en bleven 14 maanden rondtrekken. Na 5 jaar weer een half jaar hier en besloten hun pensioen hier te genieten. Ze hebben een huis aan de Gold coast en gaan, als ze zin hebben, met de caravan en 4,5 l dikke Pajero i twincam, er op uit.
We rijden nog even naar de jetty (pier en jachthaven) van Coffs Harbour. Dan pakken we een tourist drive langs Sawtell. Hier een fantastisch mooi uitzichtspunt, hoog ook en een heel gezellig stadje die weer op de lijst voor de volgende keer komt te staan. Het ligt vlak tegen een National Park aan en er zitten koala's in de eucalyptusbossen er omheen. Wij slaan af richting Bellingen en rijden door prachtig groene dalen en heuvelgebied met bergdorpjes en koeien. Als de staat naar Zuid Wales in Groot Brittanie genoemd is (New South Wales, dah...) is Wales inderdaad zo mooi als ik me voorstel. We besluiten door te stomen naar Doringo waar het national park op de Werelderfgoedlijst van Unesco staat. Eerst achter het dorp naar de Dangar falls (watervallen). Mooi mooi mooi. Dan op de terugweg zeg maar (zelfde weg terug richting oceaan en Pacific Highway) naar de Rainforest centre. Er is een skywalk aangelegd waar je langs de toppen van de regenwoudbomen loopt en uitzicht hebt over de bergketens van de Great Dividing Range. Veel eucalyptusbomen zo te zien, want er hangt een blauwige waas boven de bossen beneden. Dan lopen we een stukje door het regenwoud en zetten wat reuzen op de foto. Hebben jullie een fototoestel mee dan? Ja, toch wel. Hans is ook wel onder de indruk van de vrij grote bomen en vooral varens e.d.
In het Canopy Cafe zitten we onder de hier veel voorkomende gespannen zeilen waar je dus heerlijk in de schaduw zit en ik probeer een Ozzie pie (paai of hier in Oz: poai) (hartig taartje, pasteitje). Hij smaakt goed! Nog een kaart voor moeke gekocht en zo maken we, zeer voldaan, een einde aan weer een aantal uren durend uitstapje...
Dan richting bewolking Port Macquarie. Eerst weer kilometerslange industrieterreinen waar honderden grotere en kleinere winkels zitten, autozaken bijv. We laten de uit het boekje gezochte caravanpark weer rechts liggen in dit geval, en rijden eerst richting binnenstad en water. Het stadsdeel dat bij het water ligt en het oudst is, denk ik, heeft weer voldoende winkeltjes, restaurants, shopping centre en aan het water dus. We parkeren de mowo (mobiele woning en dan op zijn Australisch, dus afgekort) bij een Big4 caravanpark tussen het water en de winkels. Als je een Apollo huurt trouwens, krijg je bij de ketens van Big4 en Top Tourist 10% korting. Dit is het duurste park tot nu toe: 31 dollar is de normale prijs. Er is wel een zwembad en het is groot, meer dan 333 plaatsen, maar de verdere voorzieningen en faciliteiten zijn niet luxer of beter dan die in die in Burleigh Beach aan de Gold Coast. Zo mist de inmiddels vertrouwde en gewaardeerde betonplaat waar je je terrasje opbouwt. De mowo ligt nu vol rood zand of gravelachtig spul, ik weet het verschil niet. En we staan schuin. Niet zo schijn dat we rechtop slapen, maar toch.
Nadat we in iets warmers gestapt zijn, qua kleding en schoeisel, lopen we via de gastenuitgang het park af, zo het dorp in. Er ligt een oud groot zeilschip voor anker en ook hier kun je walvis- en dolfijnentours boeken. Het is inmiddels 6 uur, de meeste winkels zijn aan het sluiten of gesloten, misschien maar goed ook. Er zit een mooi gelegen restaurant aan het water met een zeer uitgebreide kaart. Nou klinkt dat als een uitzondering, maar eigenlijk heeft minstens 80% van waar wij gegeten hebben, keuze voldoende of teveel. Wel vaak op het al genoemde grote formaat. De gerechten staan ook zo beschreven qua ingredienten en combinaties, dat het wel apart zal zijn. Budgettair gezien kijken we toch nog even een hoekje verder en komen uit bij Maharaja, Indiaas restaurant. Ook aan het water en weer overvloedige keuze. Er hangt een groot scherm waar de popvideo's te zien zijn van de muziek die je hoort. Ja, lekker belangrijk, maar wij kijken toch weer enigszins met bewondering naar het scherm, want de muzieknummers zijn opgenomen in India en laten een prachtig land zien, goede reklame dus. Verder zijn de kostuums prachtig en de dansshows supersynchroon gedanst, prachtig. Maar dan, nog beter, komt het eten. Potverpielekes wat is dat toch weer lekker. In Nederland zitten we altijd al te smullen bij Spiroe en crew van Taj Mahal. Hier zijn de papadums supergekruid maar helaas niet de leuke sausjes en chutneys van Taj Mahal erbij. De boterkip en beef jal freji zijn heerlijk zacht en toch kruidig van smaak. Niet te pittig, precies genoeg koriander, smullen! De kip wordt eerst gebakken in de tandoori: wat mij is uitgelegd, een authentiek Indiase oven waar broden niet in liggen om te bakken, maar tegen de wand geplakt worden. Dan krijg je geen boterhammen, maar van die platte borden (naan) en wij kiezen altijd voor de knoflooknaan. Dan maar niet meer kussen vanavond, hihi. De kip is dus eerst tandoori gebakken en daarna in een boterkruidencurry gesmoord. Het rundvlees is in een ander kruidenmengsel gesmoord. En zo kunnen we weer zeer voldaan, huiswaarts gaan.

Donderdag 26 oktober 2006.
Later, in deel 3.