Reisverslag van 31 oktober tot en met 6 november 2006
(deel 4)

Ter info: wisselkoers: voor het gemak vermenigvuldigen wij met 0.6. Dus 1 Australische dollar rekenen wij als 60 Eurocent. Als bijvoorbeeld schoenen 15 dollar kosten, is dat maar 9 Euro, per twee schoenen. Ik had een zwart paar en een lila, hihi.

Let op: de teksten zijn wat korter (pfioe, eindelijk?) omdat dit achteraf geschreven is. In Sydney hadden we het druk, druk, druk!
Namen van onze vrienden in Sydney heb ik om privacyredenen gewijzigd.
Wanneer wat op welke dag was, is niet meer duidelijk, vandaar niet meer chronologisch verantwoord...

Dinsdag 31 oktober 2006
Het is prachtig weer. Ruben begint 's morgens heel vroeg om schoolkinderen te verbussen en heeft straks een pauze tussen 10 en 12. We gaan elkaar ontmoeten. Dus wij met de bekende bus (380) die voor onze deur stopt, naar Bondi Beach. Dit is een rit van zo'n 20 minuten die heel Oxford Street afgaat, wat door zo'n 3 wijken betekent, via Bondi Junction (verkeersknooppunt en winkelgebied bovenop) naar het meest bekende strand van Sydney. Ruben belt en rijdt achter de bus. We raken nog even in gesprek met Nederlanders over hoe wij bellen (met Vodafone Passport dat je in Nederland activeert, gratis). We stappen over in de privebus van Ruben en we gaan eerst naar noord Bondi voor een Fuji of Kodakmoment. In ons geval een Canonmoment. Er worden foto's gemaakt en dan maken we een lunchstop op de beach bij de Pavillion. Daarna gaan we naar Mrs. Macquarie's chair aan de naar haar genoemde weg. Van hieruit heb je uitzicht naar de bekende brug (de kleerhanger) en de Opera House en de rest van de haven. Ruben is vrolijk gelukkig en we nemen voorlopig afscheid aan de andere kant van de Royal Botanical Gardens op Mr. Macquaries Road. Even een cappuccino om de vervolgroute te bepalen. De parkieten eten bijna uit je hand hier.
We maken een wandeling door de Royal Botanical Gardens. Er is een hoek waar ik een boom zie met Flying Foxes (vliegende vossen) erin en we gaan foto's maken, andere mensen inmiddels ook. Dan kijk ik even verder, daar hangen er nog 100 in een boom! Blijkt achteraf dat er tientallen bomen zijn waar duizenden van die grote batmanpakketten inhangen. Heel apart. Ze maken ook een apart geluid want ze moeten elkaar af en toe even pesten. We gaan ook door de Orchideeëntuinen. Misschien krijg je een beetje een idee en hopelijk weer niet teveel voor als je zelf nog gaat, bij het zien van een plattegrond tussen de foto's.
Via Circular Quai (nee, wordt hier inderdaad niet uitgesproken als kee maar kie) waar alle veerboten vertrekken en George Street, de meeste bekende en grote winkelstraat, zwalken we door de stad. We kopen nog wat videotapes, aftersun (de zon brandt wel, ook al zijn wij geen strandliggers) en komen langs The Strand, een van de oudste winkelcentra met prachtige gevel alleen al, maar we hebben enigszins haast dus deze gaan we een volgende keer nader bekijken.
Een stuk Pitt Street is wandelwinkelgebied met heerlijke schoenenwinkels die we ook links en rechts laten liggen. Schoenen en kleding is hier veel goedkoper dan in Nederland. En de schoenen is echt smullen. Afijn, wij gaan door naar Grace zoals ik het kende, inmiddels Myer. Een grote Bijenkorf. Onderin een foodcourt (eetplein) waar in het midden dus tafels en stoelen staan en er omheen tientallen open snackbarretjes (achtig) waar je van donut tot sushi kunt eten. Wij gaan voor Thais, heerlijk van smaak, echt waar, en dat is dan 2 voor 7 dollar (4 Euro).

's Avonds worden we door Johnny opgehaald om naar een tango milonga (dansavond) te gaan. De korte versie: het is heerlijk de oude bekenden weer te zien, niemand is ouder geworden en zien er alleen nog maar beter uit dan in 2000. Maar ja, toen gingen we helemaal veel op stap tijdens de Olympische Spelen natuurlijk. Er wordt veel gepraat over wanneer ze stoppen of, zoals een aantal, net gestopt zijn met werken. Hier is het vrij gebruikelijk met 55 jaar over te gaan naar misschien nog een parttime job of een camper te kopen en rond te trekken. Of vierkant, wat je wilt.
Er is een danspaar uit Buenos Aires dat een aantal dansdemonstraties geeft. Ik word nog apart welkom geheten, te gek hoor. Wel heel fijn natuurlijk, als men je nog (her)kent. Het dansen gaat ook wonderbaarlijk goed en Hans ziet me maar weinig. Hij zit echter niet alleen, want mensen komen steeds bij ons/hem zitten. Met een aantal spreken we af vrijdagavond uit eten te gaan en daarna dansen. Kortom, om een term uit het vorig millennium te gebruiken: een zeer genoeglijke avond!

Woensdag 1 november 2006
Woensdag met de W van Wildlife. Een net geopende tentoonstelling/dierentuin net naast het Aquarium, dus in Darling Harbour. Er lopen mensen rond met dieren op hun arm die je van dichtbij kunt bekijken of aanraken, zoals reptielen. En verder diverse dieren (veel groter dan je denkt op die plaats) die in Australië voorkomen. Als je maar kort in Australië bent of niet de outback en regenwouden ingaat, is dit een uitgelezen plaats om veel dieren te zien, met uitleg.
Na een aantal uren daar rondgedard te hebben, gaan we weer naar buiten waar het goed weer is. We lopen een kort stukje naar het Queen Victoria Building of QVB zoals het hier bekend staat, we blijven afkortn. Het zijn eigenlijk de Drent'n van dizze wereld. Mooi man! Het QVB is een heel bijzonder complex dat je zeker moet bekijken als je hier bent. Een prachtig oud gebouw met winkels en beneden een eet- en drinkplein. In het midden is een atrium waar een enorme kerstboom in staat met Swarowski erin. Heel mooi.
Deze is dankbaar gebruikt voor onze Kerstkaart 2006. Klik voor groter formaat.
Dan lopen we nog even door en komen bij het Centrepoint gebouw. Het is nog vroeg in de middag, dus we 'doen' eerst de Oztrek. In een roterend theater zie je in verschillende zaaltjes de ons inmiddels bekende holografische films over de diverse onderdelen van Australië, leuk gedaan. Daarna is het door naar het volgende zaaltje waar we in stoelen worden vastgezet want de sets van 4 stoelen zullen meebewegen met de film die aan drie kanten doorloopt. Best aardig, maar niet zo spectaculair als ik had verwacht. Dan met de lift omhoog. Bovenin kun je helemaal rondlopen en zijn een aantal ramen voorzien van glas waardoor je normale foto's kunt nemen. De andere zijn donkerder i.v.m. zonlicht denk ik. Er zijn nog een paar toeristen en verder honderden Aziaten. Als je daar voor elke foto die genomen werd een cent zou krijgen, werd je nog steenrijk in no time (geen tijd). Wel weer iets dat mij dan opvalt: het shopje/koffietentje is gesloten wegens renovatie. Prachtig. Maar zet dan een railtender-achtige voorziening neer! De mensen lopen hier toch wel lang rond, per stuk, helemaal net na zonsondergang als er rijen voor de liften staan. Het is vrij bewolkt, maar de volgende dag zien we de punt in de bewolking verdwijnen, dus die mensen hebben helemaal geen zicht. We klagen dan ook niet.
Thuis even opwarmen, omkleden en we gaan niet 'helemaal' naar het Spaanse kwartier lopen, maar lopen Oxford Street af en vinden 30 meter verderop Hernandez, een Spaans restaurant. Lachen met ons. De sfeer is zeer ongedwongen en amicaal. Het knoflookbrood voorspelt veel goeds, de steak is ook goed en de sangria heerlijk. We gaan als laatsten weg en hadden eigenlijk naar de salsa van Sherylanne in de Coolabar in Pitt Street gewild, maar besluiten toch naar huis te gaan.

Eindelijk is het winkeldag! Zoals gezegd, heilig zijn we niet. In Australië hebben veel producten en winkels een groene driehoek of tekst dat ze 'Australian owned' of 'Product of Australia' of iets zijn. Toen in hier in 1993, 1994 met Marleen was (zie bij A-Z vanaf de homepage, ik kan er nu even niet naar verwijzen), hebben wij om geld te verdienen, in Perth voor een groothandel gewerkt als vertegenwoordigsters. Dus 's morgens na de ochtendpeptalk (aanduwpraatje) en het zingen van het lied (was nog leuk ook), met een Ford Cortina stationwagon vol koala rugzakken naar industrieterreinen en woonwijken en aanbellen maar. Keispannend, leerzaam, vermoeiend en leuk. We verkochten goed en waren soms de verkoopsters van de week. Anyway (Annie weer weg), ik loop een kantine van een fabriek in en doe mijn verkoopact. Een aantal mannen is geïnteresseerd (in de koala) maar er is er een die helemaal tekeer gaat omdat het geen Australisch product is en uit China komt. Ik word er bijna uitgeschopt en ik ga. Ik ben het terrein nog niet af of hij komt achter me aan gerend en haalt me toch weer binnen en koopt nog meer dan de andere mannen uiteindelijk. Een zo'n koalarugzak met hengels die je om je arm/schouder kon doen waardoor de koala over je schouder keek, werd geadviseerd te verkopen voor 10 dollar. In de souvenirwinkel lag een soortgelijk en eerlijk is eerlijk, minder mooie voor 40 dollar. Dus ik zei altijd: een koala kost 20 dollar maar omdat het bijna Kerst is, krijgt u er een bij cadeau. Dan waren er maar weinig mensen die er maar echt 1 wilden hebben. Wat dan ook wel doorging natuurlijk. Werkte goed.
We dwalen weer even terug. In Paddy's market koop je dus voor weinig, altHans veel minder dan in winkels, souvenirs, kleding, schoenen en dergelijke, maar dan wel uit China. Boven de markets zijn ook 'gewone' winkels die ook al niet duur zijn trouwens. Afijn, we kopen toch een paar dingetjes...
Bij een koffiebar boven probeer ik een Smoothie. Een enorme beker geperste vruchten (geen sap) met ijs, lekker.

De heren hebben overlegd wie ons ophaalt en Johnny pikt ons om 19.15 uur op. We gaan eerst naar de Italiaan in Bondi Beach om met Elvis en Cilla en Leila te eten. Elvis en Cilla zitten aan een tafel waar voor 11 man gedekt is. Je snapt het al: we zitten uiteindelijk met 11 man te eten, gezellig! Elvis en Johnny hebben mensen die mij nog zouden kennen, gebeld en verzameld. Ik voel me helemaal vereerd. We worden weer compleet verzorgd, wel te gek hoor. Dan lopen we het hoekje om naar de Hakoah club waar de tangomilonga (dansavond) van Mary & Paul is. We worden warm welkom geheten en ik mag het winnend lot trekken van deze avond. Er wordt meteen een merengue opgezet zodat Hans zijn danskunsten kan vertonen. Het is een salsa, maar gelukkig staat er ook Juan Luis Guerra op de laptop en kan alsnog een merengue gekozen worden. We dansen de merengue. Verder is er veel tango natuurlijk. Tegen half twaalf is het einde van deze milonga en adviseert Johnny ons op een holletje naar Glebe te gaan. Daar zal de milonga van Pedro & Maria bijna afgelopen zijn en dan gaan ze altijd aansluitend even naar een koffietentje om de hoek. We nemen afscheid van de mensen en moeten beloven dat we de volgende keer in hun ruime huizen komen logeren en absoluut geen hotel nemen. In Glebe gaan we Badde Manors binnen en daar zitten al enkele tangueros waaronder onze Don Pablo. We drinken en kletsen samen en dan komen ook Pedro & Maria binnen. De mensen veranderen hier geen steek en worden ook niet ouder, hoe kan dat toch? We maken het niet te laat en worden weer netjes door Johnny thuis afgezet. We nemen met natte ogen, dikke knufels en stevige handen afscheid. Tot niet te lang ziens maar weer.

Nog meer losse flodders van die week. Bij Sitar in Oxford Street heerlijk Indiaas eten gehaald. Meer dan 70% (eigen schatting) van alle lunchcafés, restaurants en eetgelegenheden doet aan takeaway (meenemen). Er er wordt wat away geteekt hier! Behalve de, meestal geconcentreerde, MacDonalds, Red Rooster e.d. haal je dus ook makkelijk bij een 'gewoon' restaurant. Zoals wij bij de Chinees afhalen dus, maar dan bij je Italiaan of Griek, zo moet je het een beetje zien. We eten het lekker in het appartement op. Weer eens fijn een bank en vooral tv, nieuws en hangen.

We gaan met de bekende 380 bus naar Bondi Beach. Het waait behoorlijk nog steeds. Ik heb Johnny gesproken, maar hij is nog te druk met zijn werk om met ons mee te kunnen wandelen. Jammer, maar geen probleem. Een bekende wandeling in Sydney is die van Bondi Beach naar Tamarama, of nog verder door als je wilt en kunt natuurlijk. Helemaal langs de kust met mooie kliffen en uitzichten. Deze keer nog aparter, want deze weken, vanaf vandaag, is de Sculpture Walk geopend. Langs deze route staan dan beelden en sculpturen van kunstenaars voor het publiek, buiten. Wij denken dat je dan een kwartier loopt, weer een kunstwerk ziet en dan weer een kwartier verder. Maar dat haal je niet, gemiddeld om de 100 meter wel iets, je blijft kijken. Zoals met veel kunst, is veel niet onze smaak, maar er zitten toch ook een flink aantal interessante, creatieve, grappige of technologisch vernuftige zaken bij.

Zaterdag 4 november 2006
Back to business. We zullen voorlopig weer afscheid van Sydney moeten nemen. Over twee weken zijn we even op het vliegveld om naar Bali te vliegen, maar dat telt niet mee.
Met de bus naar Botany Road, bij het vliegveld, om de camper op te halen. Reken hier zo'n 1,5 uur voor. Wachten, inspecteren, administratie. Ze doen niet moeilijk bij Apollo en er wordt ons goed uitgelegd (in Cairns trouwens) dat als je iets mist onderweg of er gaat iets kapot, je tot 50 dollar het kunt inkopen of vervangen en je krijgt het geld aan het eind bij overlegging van de bon, terug. Maar toch is het raadzaam goed te checken en alles uit te laten leggen. In ons geval zit hier bijv. wel een rooster in het grilloventje. En die hebben wij onderweg niet kunnen kopen de eerste rit. Het belangrijkste is of de tank vol zit, of in elk geval noteren van de juiste stand door de Apolloman, en of alles het doet. Zo niet, kun je wachten op herstel of laten noteren.
Terug in Darlinghurst, de wijk waar Oxford Street ook inligt, hebben we onze spullen inmiddels weer in de camper gelegd en gezet en nemen we op het hoekje achter aan Liverpool Street nog een heerlijke ham/kaascroissant en dito cappuccino. Om 14.00 uur vertrekken we uit de stad. Het is regenachtig en dat wordt onderweg steeds erger. We gaan westelijk, richting Blue Mountains. Daar ben je in nog geen twee uur rijden. Inmiddels is het echter mistig en is het zicht nog 25 meter. Je denkt dat ik overdrijf, as usual, maar ik onderdrijf nog! We zien bijna geen steek voor ogen en vinden meer op de tast bijna, dan via de wegaanduiding, toch nog een Liqourland en een Coles. In die volgorde ja, zegt dat iets? Geintje. Toevallig doen we eerst de alcoholische inkopen, dan kan het bier vast koelen. Niet toevallig dus. Hans kiest deze keer voor Bavaria en ik een setje Breezers. In Katoomba vinden we de camping en nadat we zeker zijn van een legale slaapplaats, is het hop, het dorp weer in. We blijven het proberen, want ook hier zit een Griek, tegenover het treinstation. We worden bediend door een zeer jonge uitvoering van Boy George ongeveer. Het is hier heel gewoon als de jongelui die bedienen piercings hebben. Ach ja, het blijft een aardige jongen natuurlijk. We hebben weer geluk, want het zit vrij vol en er wordt weer gevraagd of we een reservering hebben. Zoals gezegd, we krijgen toch wel een tafel en eten en het eten is lekker.

Zondag 5 november 2006
We moeten even bijkomen van alle indrukken in Sydney en in het camperritme komen. Als we om 9 uur naar buiten kijken, is het zicht ongeveer 50 meter, dus we gaan nog een uurtje verder knorren. Na een hete douche en dito koffie, is er inmiddels iets meer zicht. We steken over en beginnen aan de overkant van de weg een wandelroute door het bos naar de Katoomba Falls (watervallen). Voor mij na een perfecte wandeling van een uur (mijn voeten en kuiten zijn dit allemaal duidelijk niet gewend) komen we aan bij Scenic World, het epicentrum van de Blue Mountains. Hier boek en begin/eindig je de Railway, Skyway en Cableway. Als je er bent, wijst alles zich vanzelf. De uitleg, borden en kleuren zijn ook duidelijk voor een zesjarige. Eerst naar het draaiend restaurant waar we een klein puntje gebak krijgen en alles, omdat het zondag is, met 10% verhoogd is. Belachelijk, doe dan alstjeblieft alles 5 cent duurder het hele jaar. De winkel met tientallen vierkante meters (ronde meters, wat je wilt) souvenirs heeft ook alles veel te duur geprijsd. Toeristen die in twee dagen Australië ''doen'' en hier 1,5 uur zijn zullen wellicht snel iets kopen, maar de meeste mensen kennen de prijzen wel zo'n beetje na een paar dagen. De grap is, dat als alles 20% goedkoper (normaal) geprijsd zou zijn, wij wel iets gekocht hadden en nu niet. Tipje van dit kipje: doe een jaar een proef en kijk wat meer oplevert. Economie voor beginners zou ik zeggen. Maar ja, ik heb er natuurlijk niet echt verstand van.
Aangezien je deze tours allemaal zelf gaat doen als je hier bent, de korte versie. We gaan met de Railway naar beneden. Dit is het oude mijnwerkerstreintje dat inmiddels gemoderniseerd maar toch nog spannend genoeg, met 52 graden helling naar beneden zeilt. Katoomba is een mijnwerkersgebied geweest eind 19e eeuw. Via een boardwalk (houten wandelpad) loop je langs uitleg en attributen van de mijnen en natuur, leuk gedaan.Met de Cableway gaan we terug naar boven. Helaas is het een half uur geleden weer begonnen te regenen, dus het uitzicht is minimaal. Ik kan er niet aan doen, maar we zullen ook hier weer terug moeten komen eerdaags. Wij hoeven maar een hoek om en staan weer bij onze camper. De kampeerplaats is dus perfect gelegen. Ik maak een, volgens een fan heerlijke, salade met knoflookbrood en we eten een toetje met Remy Martin er in met slagroom toe. Ja een toetje na is al een dubbelzegging, dan maar zo. Als we nu niet lekker slapen, weet ik het niet meer. In het vooronder, de lounge annex slaapkamer ga ik nog met de laptop en foto's in de weer, muziek aan en Hans leest wat Autoweken. Je wilt het allemaal weten...

Maandag 6 november 2006
Er is meer mist dan gistermorgen. Er zijn al een aantal campers vertrokken. We ontbijten binnen, weer, omdat het inmiddels zachtjes regent. Het plaatsje Katoomba ligt aan Leura vast. In Leura gaan we nog even naar een uitkijkpunt. Hans vindt het wel grappig, want er valt weinig uit te kijken. Echter, af en toe trekken flarden bewolking weg en kun je een stuk van de wouden zien in de vallei. Ik vind het prachtig en maak toch een flink aantal foto's. Die foto's met mooi weer heeft iedereen al, hihi. Het wordt nog erger met mij, want hierna gaan we toch nog, eigenwijs ik zei het al een keer eerder, naar het uitkijkpunt voor de Wentworth Falls. We horen ze wel en zien nog net het bordje bij de uitkijkpost, maar zien er dus niets van. Toch een foto gemaakt, zie alhier. Die heeft ook niet iedereen, dus.
We rijden langzamerhand de mist en bewolking uit richting Sydney. Er hangt een dikke deken van bewolking over de bergen en hier is weer vrij zicht, hoewel het geen zonnig weer is. Even stoppen, diesel tanken en, blijer kun je mij niet krijgen, met 4 cent korting omdat we een kassabon van de supermarkt hebben. Via Campbelltown gaan we richting Wollongong. Weer iets wat ik had willen doen, maar wat anders loopt: de route langs de kliffen vanuit Sydney via het Royal National Park naar Wollongong. Voor de volgende keer maar weer als we hier 8 maanden zijn. Moet Ma nog maar even bellen of ze staatsloten koopt.
Wollongong is een grote plaats aan de oceaan met industrie (staal en gas zo te zien) en toch ook een groot en mooi strand. Lijkt ons leuker dan Newcastle. We rijden door naar de pier met vuurtoren waar ook een restaurant Dunes zit. We krijgen een werkelijk prachtig opgemaakt bord met heerlijk eten en verse kruiden, echt kwaliteit. Voor precies 40 dollar (zeg 24 Euro) hebben we een prachtige lunch met uitzicht.
Onderweg prachtige vergezichten en we komen rond 4 uur aan in Batemans Bay en gaan naar de camping aan water van Easts (Big4). Je staat en kijkt uit op de rivier en via een brug kun je aan de overkant winnkelen en eten. Wij doen het laatste en zoeken een Indiaas restaurant. Er staan alleen drie grote motor inns (motels). Misschien zit het restaurant achteraan het gebouw met terrassen in de tuin? We lopen naar achteren: niets. Weer terug naar voren. Daar zit nog een trap aan de zijkant. Ik kijk boven: ja hoor, daar is het. Hans ook de trap op. Oeps, een A4-tje op het raam dat ook dit omgezet zal worden naar een Seafood (zeevoedsel, zeevruchten vind ik zo'n vreemde naam, dan denk ik aan zeeperen, zeedruiven, toch?) restaurant. Als we 15 restaurants hebben gezien, zijn er al 12 seafood van! Allee dan, we gaan naar de Italiaan.De plaats is gepakt, de place is packed, het zit vol en wij hebben geluk en tafel 1: aan het raam met uitzicht. Dit vieren met een goede wijn zal niet lukken, want het is een BYO restaurant. Had ik dat al toegelicht? Er zijn dus restaurants die geen schenkvergunning hebben of wat de achtergrond is: whatever. Als er BYO staat, kun je je eigen wijn meenemen. Je betaalt wel kurkengeld voor glazen, het ontkurken. Iedereen komt met zo'n bruine papieren zak met inhoud binnen. Het echtpaar naast ons heeft twee zakken: een rode voor hem en een witte voor haar, jaja. De grap is dat we afgingen op een bord van Priutti Piatti of zoiets en nu blijkt dat we bij Sams zitten. Die andere zit hiernaast en is (ook) gesloten op maandag. Het knoflookbrood (de verkenner) schroeft de verwachtingen verder op. Dit naast het aantal mensen dat er zit en hoe tevreden men is. Op de kaart werd al gewaarschuwd dat het minstens een half uur duurt voor je versbereide maaltijd klaar is. Waarvan akte. De penne carbonare en tortellini tre collori zijn echter perfetto van smaak. Erg goed. En daar is ze weer: de prijs in totaal van dit alles: 38 dollar (zeg 22 Euro).
Dusdoende toch weer voldaan op huis aan.

Vanaf 7 november 2006 in deel 5.